روستايي به نام قلبستان

bardiam — Wed, 02 Jul 2008 04:52:18 GMT

پسرك ميگه : مامان بهانه دخترا چطوري گوشاشون و سوراخ ميكنن ؟

ميگم : قديما با سوزن ولي الان ديگه با دستگاهي كه شبيه تفنگه سوراخ ميكنن...

گوشاشو با دستاي كوچولوش ميگيره و ميگه : وااي چه خوب شد كه من دخترنشدم ها، اونوقت چقدر دردم مي اومد ....

بغلش ميكنم و ميگم : خوب منم چونكه شما پسري عااااشقتم ديگه اگر دختربودي كه اينهمه عاشقت نميشدم .....!!!!

(پسركم نميدونه كه ديگه اينروزا سوراخ كردن گوش ربطي به دختر يا پسر بودن نداره، اينروزا تفاوت بين زن و مرد فقط در يك كلمه اس كه تنها حروفش باهم فرق ميكنه نه چيز ديگه اي .....)

bardiam — Mon, 30 Jun 2008 10:15:18 GMT

- ميگن : همه آدما خريدني هستن، فقط هركدومشون يه قيمتي دارن !!!

- ميگم : كاشكي ميفهميدم قيمت تو چنده ؟؟!!!!

لبخند

bardiam — Sun, 15 Jun 2008 12:51:18 GMT

- زندگيم در جريانه، مثل جريان داشتن يه رودخونه كه تو مسير خودش در حركته، روزها تندتند از پي هم ميگذرن ، گاهي فكر ميكنم چقدر روزهام شبيه هم هستن و هيچ تنوعي در اونها نمي بينم، ولي وقتي شب خسته و فارغ از كاراي روزمره توي رختخوابم ميخوابم و به روزاي گذشته و حال فكر ميكنم ، ميبينم كه خيلي هم يكنواخت نبوده، هرروز حسي جديد رو تجربه كردم، فقط اون لحظه بهش فكرنكردم و درش دقيق نشدم و خيلي گذرا ازش گذشتم، براي همينه كه فكر ميكنم دچار روزمرگي شدم.

- پسرك با سرعت در حال بزرگ شدن و تغييره، وقتي ساكت تو اتاقش پشت ميزكامپيوتر نشسته و غرق صفحه جادوئي شده، از پشت سرنگاش ميكنم و بزرگ شدن اونو حس ميكنم، وقتي شب تو رختخوابش خوابش ميبره و از كنارتختش بلند ميشم تا از اتاق بيرون برم چشمم به طول اندامش ميخوره ، باريك و بلند... ، باخودم ميگم ديگه بايد تختش و عوض كنم و تخت نوجوان براش بگيرم و حس شيريني زيرپوستم حس ميكنم و با عشق ميبوسمش و با لبخند از اتاقش بيرون ميام.

- جشن پايان سال مهدكودك مثل هرسال اواخرخرداد ماه برگزار شد، وقتي پسركم براي اجراي برنامه اش روي سن و در مقابل اونهمه آدم با سري بلند ، لبخند و اعتماد به نفس كامل ظاهرشد، وقتي معلم زبان بهش گفت كه Kiss your mother و اون با هيجان دست كوچولوشو روي لبش ميذاره و بعدش به سمت من ميگيره و بهم چشمك ميزنه، از حس داشتن و بودنش اشك شوق توي چشمام جمع شد و بهش لبخند زدم و منم بوسيدمش.

- هرشب عادت دارم وقتي ميرم توي رختخواب، بلافاصله ميگم: خدايا شكرت يه روز ديگه هم گذشت، شايد عالي نبود ولي بدم نبود و اتفاق بدي براي من و خانواده ام و اطرافيانم پيش نيومد، "اطرافيان منظورم همه اونائي هستن كه به نوعي طي روز باهاشون در ارتباط هستم" و با اين حس خوب لبخند ميزنم و چشمامو ميبندم .

- هرروز صبح به محض اينكه از در مهد پسرك بيرون ميام و هواي خنك و مرطوب پارك روبرو مشامم و پرميكنه، يه نفس عميق ميكشم و لبخند ميزنم و ميگم: خدايا شكرت كه صبح يه روز ديگه روهم ديدم، اونم درحاليكه كه همه چي خوب بوده، پسركم سالم و سرحاله ، خودم سالمم و دارم ميرم سركار، پدرومادرم الان تو رختخوابشون خواب هستن و ...

- هرروز عصر كه براي بردن پسرك به خونه پدرم ميرم، با عشق تموم وارد خونه ميشم، اول پسركم كه به طرفم ميدوه رو بغلش ميكنم، بعد ميرم به سمت مادرم و "م ي ب و سمش" و بعد پدرمو ميبينم كه سرپا ايستاده و دستاشو براي بغل كردن من باز كرده ، به طرفش ميرم و منم بغلش ميكنم و "م ي ب و سمش" و پدردرياي كلمات محبت آميزش و نثارم ميكنه و اون لحظه انگار دنيارو بهم ميدن و تمام خستگي طول روزم و فراموش ميكنم و بازم لبخند ميزنم و خداروشكر ميكنم كه هنوز خونه اميدم هست و از وجود پرازعشق پدرومادرم لبريزه .

- معمولا" هفته اي يك يا دوبار با خواهري و ماهي كوچولوش حرف ميزنم، هربار صداي پراز انرژي و شاد خواهرم منو دلگرم ميكنه و از اينكه همسري خوب و مهربون داره و براش مثل يه تكيه گاه ميمونه خداروشكر ميكنم ، همسري كه باعث شده غربت و دوري از خانواده را بتونه تحمل كنه و منم با اين اميد دوري و نداشتن خواهري رو ميپذيرم و از شادي و خوشبختي اون لبخند ميزنم.

- هربار كه با برادركوچولوم حرف ميزنم و ميبينم كه تو خونه خودش و در كنار همسرش خوش و خرم هستن و با وجود سن كمي كه داره ميتونه گليم خودش و از آب بيرون بكشه و زندگيش و اداره كنه ، لبخند ميزنم و خداروشكر ميكنم.

{ خدايا مرسي از اينهمه مهربوني ، اينهمه توجه، اينهمه لطف و اينهمه خوشبختي...

من هميشه لبخند ميزنم و تورو شكر ميكنم ، به خاطر تمام داده ها و حتي نداده هات، ولي چرا ته ته دلم هميشه تاريكه، هميشه تنهاس و هميشه يه حسي مثل غم روش سنگيني ميكنه، يه حسي مثل كمبود هميشه و هميشه بهم دهن كجي ميكنه ... راستي چرا ؟؟!!

---------------------------------------

پ.ن : (29/3/87)

امروز صبح به محض بازكردن روزنامه به سراغ فال حافظ رفتم و چشمامو بستم و توي دلم با خدا حرف زدم و سلام و عليكي با حضرت حافظ كردم و باهمون چشماي بسته انگشتم و روي اعداد چرخوندم:

دارم اميد برين اشك چوباران كه دگر برق دولت كه برفت از نظرم بازآيد

" مسافري در راه است، انشااله به سلامتي مي رسد، نگراني نداشته باش آرزوئي داري كه به زودي برآورده ميشود، فقط بايد كمي صبرداشته باشي و از خدا كمك بخواهي تا راه درست زندگي را به شما نشان بدهد، زيرا او صلاح شمارا بهتر ميداند "

انگارآبغوره هاي ديشب بي اثر نبوده، خدايا دل همه رو شاد كن، دل منم همينطور (آمين)

پ.ن : ( ۳/۴/۸۷)

ديشب از شدت استرس طپش قلب گرفته بودم، بالاخره با يه ديازپام ساعت دوازده و نيم خوابم برد، ولي تا صبح يكي دومرتبه از خواب پريدم، صبحم ساعت ۶ بيدارشدم. خدايا اميد هيچ كسي رو نااميدنكن. دل منم سه ساعت ديگه شادكن (آمين)

تو

bardiam — Sun, 18 May 2008 04:58:27 GMT

* تو ..... تو شبيه آرزوهاي محال مني

بدون شرح

bardiam — Sun, 11 May 2008 12:29:18 GMT

كاش ميشد دنيا رو از دريچة چشم ديگران هم ديد

هربار كه خسته و دلمرده ميشم، فقط مينويسم ، نمي دونم اين نوشتن چه دردي ازم دوا ميكنه ولي از بچگي اين عادت من بود، وقتيكه براي درس خوندن با اكراه و زور مامانم به اتاقم ميرفتم، به محض اينكه پشت ميزتحرير چوبيم قرار ميگرفتم روي اولين برگ چركنويس مينوشتم (چطوري بگم حوصله درس خوندن ندارم) انگار اينطوري تخليه ميشدم...

امروز ، وقتي مينويسم كه عصبي هستم، خسته ام، دلم گرفته، هيچي شادم نميكنه، چيزائي كه روزي برام مهم بودن حالا بي اهميت و چيزاي واقعا" بي اهميت و بي ارزش ملكه ذهنم شدن، همه براي بهبود حالم بهم پيشنهاد ميدن، پيشنهادهاي خوب و سازنده، پيشنهادهائي كه اگربشه اونا رو به كار بست مطمئنا" نصفي از مشكلات حل خواهدشد، پيشنهاداتي كه از روي صداقت و دوستي و مهربوني داده ميشه، ولي نميدونن كه من فقط ميتونم شنونده باشم نه اجرا كننده.

من ميدونم دردم چيه، دردم خستگي، يكنواختي، مسئوليت زياد، سرويس دادن دائمي، نداشتن هيچ تفريح و تنوعي ، محيط كار يكنواخت و خسته كننده با همكاري يه آدم بي حوصله كه خودش افسردگي داره و ميخواد كه محيط كار شبيه يه كتابخونه باشه يعني ساكت و آروم ، كارهاي يكنواخت روزمره و وووووو....

من ساعت يكربع به شش صبح از خواب بيدار ميشم ، مسواك ميزنم و دست و صورتمو ميشورم، كاراي قبل از خروج از خونه رو انجام ميدم و بعدش كه ميرم آماده لباس پوشيدن بشم همخونه رو صدا ميكنم و ...........از خونه كه بيرون ميايم اول ميريم مهدپسرك و اونو اونجا ميذاريم و بعدش ميريم شركت و تااااااا ساعت 5 ، بعدش مسير هميشگي با اون ترافيك مسخره و بعدش دنبال پسرك خونه مامان و بعدشم خريد مختصر و بعدشم خونه و يكراست تو آشپرخونه و پختن شام و شستشو و نظافت و بعدش حمام كردن پسرك و دوش گرفتن خودم و خوردن شام و آماده كردن ساك فرداش و بازم خواب ديروقت با كلي خستگي و عصبانيت و بعدشم بيهوش... و دوباره فردا صبح روز از نو روزي از نو تمام اون كاراي ديروزي تكرار ميشه ، تكرار ميشه ، تكرار ميشه .........................................

همه به من ميگن به مسافرت نياز داري، به تغيير محيط و آب و هوا و من ميگم من به آزادي نياز دارم، يه آزادي منطقي و معقول . آخه من انسانم با كلي آرزو و نياز و اگر اين نيازها برآورده نشه طبيعيه كه به اين حال و روز بيافتم. من عاااشق تنها پسرم هستم، اونكه تمام اميد و آرزوهاي من تو وجودش خلاصه ميشه ، اونكه بدون حضورش زندگيم هيچ رنگ و بوئي نداره ، من به همخونه ام عادت كردم، در حدي كه به تابلوي نقاشي روي ديوار اتاقت عادت ميكني و اگر الان بعداز سالهاي طولاني بخواي اونو از روي ديوار برداري يا حتي بخواي جاش رو تغيير بدي ، جاي خالي اون و دوده و غباري كه دور تا دورش روي ديوار مونده اذيتت ميكنه و اعصابت رو بهم ميريزه ، ولي با وجود اين دو كه هركدوم به نوعي زندگي منو تحت الشعاع قرار دادن گاهي دلم ميخواد فرار كنم و برم يه جاي دور، يه جائي كه هيچكس منو پيدا نكنه ، جائي كه دور از دسترس همه باشم ، از موبايلم متنفرم كه هركجا برم رد منو نشون ميده، حتي جرات خاموش كردنش روهم ندارم ، از نگراني هاي هنوز مادرم خسته شدم ، از اخمهاي بي دليل همخونه كه هيچ دليلي هم پشت اون نيست و هميشه به سكوت ميگذره بيزارم ، از وابستگي شديد پسركم به من و وابستگي خودم به اون در عذابم .

همخونه هيچ تلاشي براي نگه داشتن من نمي كنه ولي در عوض انتظار داره هرلحظه و هرثانيه در اختيارش باشم و هرطور كه اون دلش ميخواد رفتار كنم، ميخواد من و وارد دنياي ساكت و مردابي خودش بكنه و دوتائي باهم به ته باتلاق كشيده بشيم، اصلا نميخواد من خوشحال باشم، نميخواد من آزاد باشم ، ميخواد منو مثل يه پرنده تو قفس بذاره و فقط از دور تماشام كنه ، كاشكي حداقل كمي اين قفس رو تزئين ميكرد و گاهي هم برام آب و دونه ميذاشت . كاش ميدونست اگر در كنار تمام اين بي توجهي ها ، بي تفاوتي ها، درك نكردن ها و نديدن ها صداي ضعيفي از قلبم رو ميشنيد و بهش جواب ميداد خيلي بيشتر و بهتر از اون چيزي كه الان هستم ميشدم.

خودش هيچ دوست و رفيقي نداره، حوصله مهموني رفتن نداره، حوصله مهمون نداره، اهل تحرك و هيجان نيست، تحمل حرف شنيدن و نداره، از خنديدن زياد خوشش نمياد، از غريبه ها خوشش نمياد، نميخواد با هيچ آدم جديدي ارتباط برقرار كنه، زندگيش در چندنفر محدود خلاصه شده كه غيراز مادرو خواهراش و بچه هاي اونا، اون چندتاي ديگه اصلا براي من قابل تحمل نيستن، چون اگر سر برگردونم تيشه به ريشه زندگيم ميزنن و متاسفانه اونم كه زمينه براي خراب شدن داره ، به خوبي از اين دشمنها استقبال ميكنه ، بعد با تمام اين خصوصيات به هيچ عنوان نمي تونه تحمل كنه كه من با كسي با عنوان دوست معاشرتي داشته باشم يا حتي اگرم بخوام داشته باشم حتما" بايد با پسركم باشم فقط در اين صورته كه مشتاقه و ايرادي نمي گيره حتي اگر شب خونه نيام ، ولي كافيه يه روز بخوام يه خريد كوتاه برم و ازش بخوام كه پسرك و نگه داره، اگر يكساعت بشه يكساعت و نيم كلي بايد اخم و تخم جمع كنم و توضيح براي اون نيم ساعت بدم و بعدشم تا چندروز قيافه اخمالوشو تحمل كنم . و جالبه كه فقط بهونه مياره و سوالهاي عجيب و غريب ميكنه، كجا بودي، چرا ديركردي، از كدوم مسير اومدي كه به ترافيك خوردي، بعدشم يواشكي كيلومتر ماشين و چك ميكنه ، و از همه خنده دارترش اينجاس كه هركسي براي اولين بار مادوتا رو در كنار هم ببينه بهم ميگه كه همسرت عاااشقته ، بهم ميگن وقتي تو حرف ميزني محو تماشاي تو ميشه، از نگاهش ميشه فهميد كه واقعا دوستت داره ، خب قبول .... ولي آخه اين چه دوست داشتنيه كه با عذاب همراهه ، چرا فكر ميكنه اگر منو آزاد بذاره من پرواز ميكنم و تنهاش ميذارم، چرا نمي فهمه كه اگر قرار بود تنهاش بذارم ، توي تمام اون نه سالي كه زندگيم پراز دغدغه و مشكل و بحث و جدل بود و پاي يه بچه هم در ميون نبود تا بخوام مثل بقيه مادرا به خاطر اون بچه بسوزم و بسازم ، حتما" تنهاش ميذاشتم و براي هميشه ميرفتم، ولي من اينكارو نكردم، بارها و بارها زندگيم به نازكي نخ رسيد و من نگذاشتم كه پاره بشه و همش اونو گره زدم و هميشه مراقب بودم كه مبادا گره ها شل بشن و باز بشن ، با چنگ و دندون نگهش داشتم، ازش مثل يه مادر مراقبت كردم، تروخشكش كردم، هميشه و همه جا همراهش بودم، حتي اگر اين همراهي به سختي و عذاب بود برام، در صورتيكه ميتونستم نكنم، چون هيچ ارتباط عاطفي بين ما نبود ، هرچي بود فقط يه تعهد بود ، يه قسم بود ...

نمي دونم چرا اينهارو نوشتم ، ميدونم خيلي بي سروته و بي معني نوشتم، وقتي شروع به نوشتن كردم هيچ هدفي نداشتم ، قصد گله و شكايت نداشتم، امروز از صبح تمام اينها تو مغزم ميچرخيد، امروز صبح تنها اومدم شركت، پسركم نبود، پدروپسر هردو خونه هستن، همخونه دندون كشيده و خونه مونده و پسركم نخواست بره مهد، ديشب براي هردوشون غذا آماده كردم ، براي هركدوم باب ميل خودش، صبح قبل از اومدن ، براشون ميوه شستم و روي ميز گذاشتم، نون از فريزر درآوردم و توي سفره گذاشتم تا نرم بشه، چائي خشك رو توي قوري ريختم و كتري چاي ساز رو پراز آب كردم كه فقط كليدش رو بزنه و آب جوش بياد ، كره و پنير و خامه رو جلوي يخچال كنارهم گذاشتم تا دنبالش نگردن ، براي همخونه يه پارچ آب ميوه درست كردم تا از روي آنتي بيوتيكش بخوره، شيرموز براش گرفتم چون غذاي جامد نميتونه بخوره، از صبح بيشتر از 20 بار زنگ زدم و چك كردم كه پسرك صبحانه خورد ؟ شير خورد؟ خودت آبميوه تو خوردي؟ آنتي بيوتيكت يادت نره . آشت و خواستي بخوري زياد داغش نكن براي دندونت خوب نيست، زياد سيگار نكش چون دكتر گفته يكي دوروزي اصلا نكشه ولي خب امكان نداره كه بتونه .

و عجيب تر از همه اينه كه امروز صبح كه داشتم مي اومدم شركت حس عجيبي داشتم، اتوبان همت برام قشنگ شده بود، چمناي زيرپل شهرك غرب و چمران از هرروز سبزتر و باطراوتر بودن، مثل جووناي 20 ساله صداي موزيك و بلند كرده بودم و به سيگارم پكهاي عميق ميزدم ، عميق تر از هميشه ... الانم هيجان ساعت 5 رو دارم كه بازم ميخوام تنهائي اين راه و برم ، راهي كه شايد اكثر روزها خصوصا" روزاي تعطيل چندين مرتبه به تنهائي رانندگي كرده باشم ولي انگار اين مدل رفتن برام يه تغييره ، يه جور تنوعه، چون هيچوقت نبوده كه بدون همخونه برم سركار و برگردم. پس معلومه كه واقعا" خسته شدم، نياز به تغيير و تنوع و تنهائي و بيشتر ازهمه همون دوري كه گفتم دارم، ولي ... مگه ميشه ؟؟!!!

دلم سكوت ساحل جزيره كيش و ميخواد، دلم صداي موج ساحل خزر و ميخواد، دلم بوي شاليزاراي شمال و ميخواد، دلم سكوت جنگل و با صداي پرنده هاش و ميخواد ، دلم يه ويلاي ساكت و آروم و رو به دريا رو ميخواد ، دلم يه موزيك ملايم و كلي شمع ميخواد، دلم تنهائي ميخواد ، دلتنگي ميخواد، نوازش ميخواد، عشق ميخواد ....

================================

" ريسماني كه به پايم بسته اي ، پايم را زخمي و خون آلود كرده، بندبگشاي كه ديگر با بالهاي شكسته توان پروازم نيست ...

چرا برگه هاي امتحاني را كه طي سالهاي متمادي از من گرفته اي تصحيح نميكني، آنقدر در گوشه طاقچة دلت مانده اند كه غبار زمان برروي آنها نشسته و نوشته هايش را ناخوانا كرده است، تصحيح كن و مرا از اضطراب نمره آن خلاص كن ... " (بهانه)

====================================

بازپائيز است ............

باز اين دل از غمي ديرينه لبريز است

باز مي لرزد به خود سرشاخه هاي بيدسرگردان

باز مي ريزد فرو بر چهره ام باران

باز رنجورم ، خداوندا پريشانم

باز مي بينم كه بي تابانه گريانم

باز پائيز است ...

باز اين دنيا غم انگيز است

باز پائيز است و هنگام جدائي ها

باز پائيز است و مرگ آشنائي ها (هماميرافشار)

يه بهانه بداخلاق

bardiam — Tue, 06 May 2008 11:59:59 GMT

- اصولا" آدم ناسازگاري نيستم و با هر شرايطي خودم رو وفق ميدم، ولي با زور و بي منطقي به هيچ عنوان نمي تونم كنار بيام، وقتي پاي زور و سرنيزه به ميون بياد ميشم يه آدم كله شق و يه دنده و ياغي، هركسي سرراهم باشه برش ميدارم و حتي اگر شده خودم سرم به باد بره بايد حرفم رو بزنم و به كرسي بنشونم، البته اين شرايط و اخلاقها فقط زماني بروز ميكنه كه كسي بخواد با زور و بدون منطق و از روي هوا چيزي يا كاري رو بهم اجبار كنه ، درغير اينصورت هميشه يه بهانة خندون و شاد و باجنبه و منطقي هستم (اينها تعريف نبود خصوصيت اخلاقيم بود) كه به راحتي شرايط رو ميپذيريم و هيچ وقت گله نميكنم و مثلا" اگر مجبور باشم كه روز روهم مثل شب بخوابم يه چشم بند به چشمام ميزنم تا تصور كنم كه شب شده و ديگه وقت خوابه ، بعدشم مثل يه بچه گربه ميگيرم و تخت ميخوابم.

امروز در چنين شرايطي قرار گرفتم، نميخوام بگم حرف يا كارشون منطقيه يا غيرمنطقي، قبول دارم كه قانون و شرايط مملكتمون اينطور ايجاب ميكنه ، اما خوب اينم از اون موارديه كه دست خودم نيست و نميتونم بپذيريم.

امروز صبح به دليل اولتيماتومي كه از طرف "نير-وي انت-ظا-مي" به شركت داده شده تمام خانومها بدون استثناء با مقنعه ، جوراب ، بدون آ-را_يش و حتي بدون لاك اومدن و امروز بنده اينجا شدم گاو پيشوني سفيد – چرا؟ چون طبق معمول هرروز صبح با يه آرايش كاااملا" مختصر ، بدون جوراب و با صندل و ناخنهاي لاك زده و روسري سركارم حاضر شدم، شديدا" هم از ديدن قيافه هاي خنده دار همكاران خانم كه هزارالله اكبر تعدادشون از آقايون بيشتر هستش كفري شدم و حرص خوردم. آخه تا كي بايد حرف زور شنيد و دم نزد.....

همخونه تماس گرفته و ميگه : راستي تو چرا امروز مثل هرروز اومدي؟ خانماي ديگه همه شبيه بچه مدرسه اي شدن ...... گفتم دلم خواسته كه مثل هرروز باشم ببينم كي ميخواد حرفي بزنه، حالا ديگه همه مشكلات و بدبختي اين "م م ل ك ت" درست شده و ديگه همه چي گيره همين چندتا تارموي بنده و لاك ناخنمه؟؟ يعني اگر بنده "ح ج ا بم" رو رعايت كنم مشكل گروني مسكن و بيكاري و اعتياد جوونها و گروني خواربار و ... حل ميشه ؟؟؟ اگر حل ميشه بگو من همين الان يه پالون ميندازم رو سرم و يه گوني هم ميپيچم دورم ، ناخنهامم از گوشت ميكنم تا ديگه چيزي نمونه كه حتي بخوام يه روزي هوس لاك زدن بكنم .......... تازه از همه اينا گذشته اصلا خداكنه بيان و منو ببرن لااقل يه شب راحت و بي دغدغه بتونم ساعت 10 شب بخوابم .....

همخونه بعداز يه سكوت نسبتا" طولاني : آاااااااره چائيدي غرغرو خانم !! ببرنت ؟؟

تازه متوجه شدم بنده خدا راست گفت، يه كلمه بهم يادآوري كرد، يه كتاب قصه براش خوندم اونم با غرغر

-هفته گذشته جلسه ساختمون بود و همه دورهم جمع شده بوديم تا با شروع فصل تابستون در مورد سرويس كولرها و سمپاشي و اينا حرف بزنيم، يكي از آقايون حاضر كه از ابتدا با انتخاب من بعنوان مديرساختمون مخالف بود و هيچوقت نتونسته بود حرفش رو بزنه موردي رو بهونه كرد و خواست كه در ارتباط با هزينه هاي ساختمون بنده گزارش بدم بهشون، وقتي هم با اعتراض بقيه ساكنين روبرو شد براي توجيه حرف خودش گفت كه اصلا به حساب و كتاب خانمها نميشه اعتماد كرد و اصولا" خانمها حسابداراي خوبي نيستن. در جواب ايشون همخونه فورا" معترض شد و گفت كه طي 15 سال زندگي مشترك هيچوقت از حساب و كتاب خونه خبر نداشته و هميشه اداره مسائل مالي خونه بعهده بهانه بوده و براي اولين بار اعتراف كرد كه ما الان هرچي داريم از حسابگري و دقت در مسائل مادي بهانه بوده . خلاصه ايشون هم چون با اعتراض ساكنين و اين حرف همخونه شديدا" (ا...) شده بودن نخواستن خودشون و ببازن و خواستن كه يكبار ديگه حسابهاي ساختمون توسط خودشون چك بشه. بنده هم با غرور و تمايل ، تمام اسناد و قبوض رو تحويلشون دادم و خواستم كه نتيجه رو به صورت كتبي برروي تابلو اعلانات بزنن ولي ايشون بازم كوتاه نيومدن و خلاصه كار به جاهاي باريك كشيد و اگر منو كنترل نكرده بودن و اون آقا رو بيرون نفرستاده بودن الان حتما بنده گوشه زندان به جرم قتل عمد آب خنك ميخوردم . و نتيجه اين شد كه ايشون بعداز 5 روز زيروروكردن حسابها با يك نامه عذرخواهي اعتراف كردن كه تمام حسابهاي يكسال اخير درست بوده و مشكل نداشته.

امااااا بهانه هنوز عصبانيه ، طوريكه اين آقا از اون روز به بعد با ديدن قيافه خشمگين بهانه ترجيح دادن جهت پرداختهاشون همسرشون رو واسطه قرار بدن ...

- دوباره چندروز پيش از نگهباني شركت به من زنگ زدن و گفتن كه تلفن آقاي مهندس اشغاله و شما بهش بگيد كه آژانس اومده ، منم يه يادداشت نوشتم و رفتم گذاشتم رو ميزشون ، بعد كه تلفنش تموم شد كيفشو برداشت و رفت پائين ، هنوز 2-3 دقيقه نگذشته بود كه ديدم مهندس از پائين زنگ زد:

من : بله

مهندس : خانم بهانه شما كه گفتيد ماشين اومده ، من الان اومدم پائين هنوز ماشيني نيومده

من : خب آقاي مهندس به من گفتن كه ماشين اومده منم بهتون گفتم به آقاي ... بفرمائيد كه چرا اشتباه كردن ؟

مهندس : ايشون ميگه من نگفتم ماشين اومده گفتم زنگ زدم كه بياد

من باحالت كمي عصباني و صداي تقريبا" بلند : خب ...... حالا مگه چطور شده ؟ اشكالي داره شما فقط 5 دقيقه سرپا بايستيد؟ مشكلي براتون پيش مياد ؟ تازه اگرم احتمالا" خسته ميشيد چندلحظه صبركنيد بگم صندلي بيارن خدمتتون ......

مهندس : ................................................................ (خداحافظ خانم)

دست خودم نيست ، اين روزا همش قاطي ميكنم و بيخود و بي جهت عصبي ميشم ، گاهي اينقدر ناخودآگاه موقع حرف زدن فرياد ميزنم كه بعداز 10دقيقه سردردم شروع ميشه و گيج گاهم تير ميكيشه .

نمي دونم چه مرگم شده ، شديدا" خسته ام و نياز به استراحت دارم، نياز به سكوت و تنهائي ، نياز به نديدن و دور بودن ...

خيال

bardiam — Sat, 26 Apr 2008 08:37:18 GMT

گاهي دلم بي هيچ دليلي بس ناجوانمردانه ميگيرد،يا شايدم تلقين ميكنم كه بي دليل است و ...

دوباره كودك دلم از خواب بيدار شده، گوئي كه از خواب سيرنشده و بهانه ميگيرد ...

چطور ساكتت كنم كودكم ، كه نه ديگر توان درآغوش گرفتنت رو دارم و نه ناي لالائي خواندن برايت ...

اي كاش ميدانستم كه بهانه ات از چيست و چه دردي اينهمه بي تابت كرده...

اي كاش ميدانستم دلهره ات از چيست ، بغض ات از كيست ...

به پس انداز عشق در قلب ، هيچ بهره اي تعلق نمي گيرد

(كرت ونه گوت)

حاضر جواب

bardiam — Tue, 15 Apr 2008 05:39:18 GMT

سر شام هستيم و طبق معمول تلويزيون هم روشنه و سريال پخش ميكنه، همخونه در ادامه حرف مردي كه سعي ميكنه ازدواج دومش رو براي بچه هاش توجيه كنه به پسرك ميگه: خوبه منم برم يه زن ديگه بگيرم تا شما هم دوتا مامان داشته باشي، پسرك با عجله غذاي توي دهنش و قورت ميده و مياد طرفم و بغلم ميكنه و با لباي آويزون به پدرش ميگه : باشه ، برو بگير، مامان بهانة منم ميره يه مرد ديگه ميگيره تا من دوتا بابا داشته باشم ............

قاشق بين بشقاب و دهن باز همخونه ميمونه و فقط يه كلمه ميگه : اااااي نامرد

پسرك ميگه : ولي بابا فكر خوبيه، شما برو يه مامان ديگه بگير ، من و مامان بهانه همش تو اتاق من باهم كامپيوتربازي ميكنيم ، شماهم بشين تلويزيونت و تماشا كن اون يكي مامانم تو آشپزخونه ظرف بشوره و غذا درسته كنه !!!!

============================

بيا تا جهان و تقسيم كنيم :

آسمون مال تو ابرش مال من ، دريا مال تو موجش مال من ،خوشيد مال تو ماه مال من،

اصلا".... دنيا مال تو اما تو مال من

شروع دوباره

bardiam — Sat, 05 Apr 2008 06:05:56 GMT

سلام

صميمانه ترين سلامم رو تقديم همه دوستان خوب و مهربوني ميكنم كه در ايام نوروز به يادم بودن و با تبريكات قشنگشون منو شرمنده كردن، منم سال جديد رو به همه تبريك ميگم و براي تك تك شما عزيزان آرزوي سلامتي، خوشبختي ، آرامش و شادكامي ميكنم .

روز و روزگار همگي خوش و ايام به كام

غرور

bardiam — Sun, 16 Mar 2008 07:43:18 GMT

زن، پشت ترافيك سنگين مونده بود، ساعت ديجيتالي ماشين تندتند حركت ميكرد و نشون ميداد كه طبق معمول هرروز، بازم ديرش شده و تاخير ميخوره، ولي اون خونسرد و آروم بود، دكمه repeat رو فشار داد تا موزيك روي همون يه دونه آهنگ بمونه و بعد صداي اونو كمي بلندتر ميكنه :

منو ببر به شهر عشق گلايه هاتو خط بزن تو آرزوي آخري

اگه پراز مصيبتي غماتو هديه كن به من تو آبروتو ميخري

يه نيمه جون زخمي ام بيابيا نفس بده نفس توئي هوا توئي

زن، دستش رو آروم از روي دندة ماشين بلند ميكنه و روي دستهاي مرد كه روي هم قفل شده ميگذاره و اونارو نوازش ميكنه ، از گرماي دستهاي مرد نفسش تند ميشه و آه ميكشه ...

مرد، همچنان چشمهاش بسته اس و همون لحظه صداي نفسهاشو كه حالا با خروپف هم مخلوط شده بلندتر ميكنه ، كه يعني من خوابم ..................

زن، دستش رو آروم برميداره و دوباره روي دنده ماشين ميذاره و با صداي بلند ميخونه :

واسه چشمات پر شعرم تو دليل قصه هامي

هرنفسم نفس توست مثل غم توي صدامي

منتظر كسي باش كه حتي اگر در ساده ترين لباس بودي، حاضر باشه تو رو به همه دنيا نشون بده و بگه كه: "اين دنياي منه"