تبليغاتX
روستايي به نام قلبستان
خانه | آرشیو | ايميل بهانه
نوشتنم نمياد - فقط به خاطر دوستان خوبم

 

 روي كاناپه ولو شده بودم و مثلا" داشتم تلويزيون نگاه ميكردم، منگولك شروع كرد به بالا رفتن از سروكوولم، خلاصه هرجائي كه مي رسيد پاهاش رو ميگذاشت تا بره بالا و وسطها منو محكم بغل ميكرد و هركجا كه جلوي دهنش بود بوس ميكرد، ديگه كم كم داشتم احساس خفگي ميكردم، گفتم نكن مامان جان دارم خفه مي شم برو پائين مگه من نردبون هستم كه اينجوري از من ميري بالا ؟ منگولك : خوب مگه سي يه (چيه) دارم مي سلونمت ديگههههه !!

(فكركرده منم گربه ام كه منو بچلونه)

 

====================================

 

- دونه دونه اعضاي صورتش رو نشون مي دادم و ميگفتم اسم اين چيه ؟

سرش رو نشون ميدادم ، ميگفت :  كله   /   چشم : تسم  /   لب : دهن  /   گوش : گووس  / 

مژه : مزه  /  گردن : قلو (ق با فتحه و تشديد) ،  يكهو شروع كردم به خنديدن و قربون صدقه اش رفتن ، گفتم : مامان جون قلو يعني چي اين گردنه،  يكهو خودش از خنده غش كرد و گفت: پس بذار برم به بابا ... بگم كه سي گفتم تا اونم بخنده

 

====================================

 

من اينجا بس دلم تنگ است

هرآهنگي كه ميخوانم بدآهنگ است

 

 

 

|+| نوشته شده توسط بهانه در دوشنبه پنجم دی 1384 و ساعت 8:38 قبل از ظهر | 
Powered By Blogfa - Designing & Supporting Tools By WebGozar