از لحظه اي كه رسيد با جيغ و شادي وارد خوونه شد. بعدش هم بلافاصه لباس راحتي پوشيد و با صداي بلند موزيك كه الحق آدم رو در هر شرايطي به وجد مي آره (نمرة بيست كلاس و نميخوام) شروع به رقصيدن و جيغ زدن كرد، هانيذ جوون هم كه از رفتن منگولك حسابي سورپرايز شده بود اونو با يه صوت كه معمولا" اونو مي شه توي دهن داورهاي فوتبال پيدا كرد همراهي و تشويق ميكرد. حالا فكرش رو بكنيد ساعت 9 شب ، خسته از يك روز كاري، باعجله آماده شدن و بعدش هم يك اتوبان پرترافيك كه صدرحمت به خيابونهاي شلوغ داخل شهر، (ميگم خوش به حال اونهايي كه اين آخر تعطيلات رو رفتند مسافرت علي الخصوص شمال) طوري كه تا ورودي جاده چالوس بسته بود، در اين شرايط بخواي اون ديسكو رو هم تحمل كني!!!! اما ... مگه غيراز اين بود كه مامان بهانه فقط به خاطر منگولك اينكار رو كرده بود و نه تنها حق نداشت غرغركنه بلكه بايد اونها رو همراهي هم ميكرد.

خلاصه تا سه شنبه شب هركاري كه دلش خواست كرد ، از رقصيدن و توپ بازي و آب بازي و آتيش روشن كردن و ...... تصورش رو بكنيد كه ديشب ساعت 12:30 منگولك من با چه قيافه و سرووضعي اونهم در يك خواب عميق به خوونه برگشت.

خودم كه ياد بچه هاي خوشگل و بانمك و در عين حال خاكي و خولي روستا افتادم كه لپهاي قشنگشون در اثر خاك و آفتاب خشك شده و كمي هم گلي رنگ. پاهاشون از شدت خاك سفيد شده و موهاشون بوي دود و آتيش ميده، افتاده بودم. ولي خوب چاره ايي نداشتم خواب بود اونهم از نوع عميق.... مجبور بودم همونطور توي تخت بگذارمش، ولي خوب نگران نيستم چون امروز مهدنرفته و پيش ماماجونش مونده ، مي دونم عصركه برم خوونه يه منگولك تميز و خوشگل و سير بهم تحويل ميدن.

بالاخره وجدانم راحت شد و تلافي اون بغض و گرية بچم رو درآوردم . (خداروشكر)

تازه منگولك خبرنداره دوباره روز پنجشنبه قرار هانيذ بياد پيشش!!!!!!!!

((ولي اون جنگولك بازيها توي يه ويلاي 700 متري اونهم وسط يه باغ كجا و

توي يه آپارتمان 59 مترو75 سانتيمتري كجا...؟ ولی خوب به دردسرش می ارزه، مگه نه؟؟))

شادوسلامت باشيد