طول مسير و ساكت بودم و اونم يكريز حرف ميزد، وقتي رسيديم نزديك خوونه يه گل فروشي ديديم، مريم از ماشين پياده شده و رفت و دوتا دسته گل مريم خريد و آورد، يكيشو داد به من و يكيشم براي خودش، دوباره شروع به حرف زدن كرد تا رسيديم خونه، جلوي در خونه از هم خداحافظي كرديم.

وقتي وارد خوونه شدم گيج گيج بودم، انگارهمه خونه داشت ميچرخيد، هوا گرم بود و همين باعث تشديد سردرد لعنتي شده بود، گلاي مريم و روي ميز گذاشتم و يكراست رفتم سريخچال و يه ليوان آب يخ و يك نفس خوردم و روي كاناپه ولو شدم، همخونه كه تا اونموقع ساكت بود، اومد كنارمو و گفت: خب چه خبر؟ تعريف كن ببينم دكتر چي گفت... يه كمي نگاش كردم بعدش گفت: چشمات چرا اينقدر قرمزه، گريه كردي؟ گفتم: نه- چرا گريه كنم؟ سرم شديد درد ميكنه – پرسيد: مگه دكترچي گفت؟ و شروع كردم براش كامل توضيح دادم. بعدكه حرفم تموم شد ازش پرسيدم، حالا نظر تو چيه؟ گفت: نمي دونم چي بگم، نظر خودت چيه... منم گفتم كه من به هيچ عنوان حاضر به انجام IVF نيستم، يعني حاضر نيستم به اين روش بچه دار بشم. يا طبيعي يا هيچي....

همخونه هم حرف منو تائيد كرد و گفت : آره منم همينطور. پس ديگه فراموشش كن، منم كه از اول بهت گفتم نيازي به اين كارا نيست ، اصلا ولش كن، هرچي خدا بخواد همون ميشه.

كلي سبك شده بودم ، نيم ساعتي استراحت كردم و رفتم بالا پيش مريم، و خيلي مختصر بهش گفتم كه اين قضيه منتفي شد . اونم با تعجب به حرفام گوش ميكرد و دوباره شروع كرد حرف زدن و متقاعد كردن من كه اگر بچه به دنيا بياد ....................................

وقتي برگشتم خونه ، رفتم تو اتاقم و روي تخت دراز كشيدم، اينقدر بغض داشتم كه احساس خفگي ميكردم، احساس كردم چونه ام داره ميلرزه و همين موقع ناخودآگاه اشكم سرازير شد.

خدايا يعني من بايد تا آخر عمرم تنها باشم. يعني بايد تا ابد حسرت داشتن يه موجود از خون و جسم خودم رو دلم بمونه. يعني هيچوقت نبايد كلمه مامان و از زبون كسي بشنوم . پس من با اينهمه عشق و شور و هيجان كه تمام وجودمو گرفته چه كار كنم، كجا و براي كي تخليه شون كنم . عشق واقعي و حقيقي رو تو وجود كي پيدا كنم، يعني تا ابد بايد حسرت داشتن يه دختركوچولوي ناز و دوست داشتني رو دلم بمونه، حسرت اينكه اونو جلو آينه بنشونم و موهاشو براش شونه بزنم و با گل سراي رنگي موهاشو براش جمع كنم به دلم بمونه..... يكهو اشكم بنداومد ، يه نفس عميق كشيدم و حس شرمندگي بهم دست داد، من داشتم چي ميگفتم خدايا، از كي گله ميكردم، براي كي تعيين تكليف ميكردم؟!!! براي كسي كه همه وجودم از اونه ، براي كسي كه عشقي بالاتر از عشق مادرانه به آفريده خودش داره، مگه نه اينكه اونم براي همه ما آدما حكم يه مادر و داره اونم يه مادر واقعي و تمام عيار، مادر دورانديشي كه تمام خيرو صلاح و شر فرزندش رو مو به مو ميدونه، مادري كه حتي اگر روزي به هردليلي باعث بشه اشك فرزندش جاري بشه مطمئنا" پشت پرده قشنگترينها رو براش مهيا كرده و به زودي اون پرده رو كنار ميزنه-  الان ياد نوشته قشنگ الهام عزيز افتادم كه روي مغزم هك شده:

 (( اگه همه ی پیج های دنیا به روت بسته باشه یه پیجر باز همیشه وجود داره که صدات می کنه و اجازه می ده صداش کنی...جوابتو می ده و گاهی که حواست پرت باشه اونقدر ولومشو و بالا می بره تا به لرزه بیافتی و بعد ازین تلنگر با یه موسیقی عاشقانه ارام نوازشت می کنه )) منم دقيقا همين حس و پيدا كرده بودم ، با همين افكار خوابم برد و صبح فردا سروحال از خواب بيدار شدم و راهي محل كارم شدم، طول روز دائم با خودم حرف ميزدم و فكر ميكردم ، افكار مختلفي به ذهنم ميرسد ولي هربار كه به آخر خط يعني انصراف ميرسيدم چهره مهربون و دوست داشتني و مظلوم پدرم جلوي ذهنم مي اومد ، اينكه ميدونستم عاشق اينه كه پدربزرگ بشه ولي هيچوقت اينو به زبون نياورده، اينكه ميدونستم مامانم يواشكي از من گاهي لباس بچه ميخره و قايم ميكنه تا مبادا من ببينم ، اينكه خواهريم بعداز گذشت 5 سال از زندگي مشترك اونم تو غربت دلش ميخواد بيبي داشته باشه و به خاطر من اينكارو نمي كنه ، بعدش بلافاصله فكر ميكردم كه حتما حكمتي تو اينكارهست، شايد اصلا من اين لياقت اينو ندارم كه يه مامان باشم، آخه يه مامان واقعي بودن از عهده هركسي برنمياد، شايد اگر روزي بچه اي داشته باشم اتفاقي خواهد افتاد كه من تحمل پذيرش اونو ندارم و از بين ميرم، به اين فكر ميكردم كه اگر چيزي رو به زور بدست بياري حتما پاشو ميخوري ، با اينكه مادر نشده بودم به اين فكر ميكردم كه يه مادر حتي اگر بدونه بچه اش عاشق يه تيكه كاكائوي خوشمزه اس و براي خوردن اون تيكه ساعتها گريه ميكنه ولي همون يه تيكه براش حكم سم رو داره ، اون مامان مجبوره همون يه تيكه كاكائو رو از بچه اش دريغ كنه ، چون نگران سلامتي اونه، و اينجا خدا حكم اون مامان و داره و اون خواسته براي من حكم كاكائو...و هزاران فكر ديگه.

چندروز از اين قضيه گذشت و كمي آرومتر شده بودم، يه روز كه خيلي خسته بودم از شركت رسيدم خونه، پله ها رو اومدم بالا و تا ميخواستم كليد و داخل قفل در بندازم از واحد كناري صداي گريه نوزادشون و شنيدم كه مامانش داشت باهاش حرف ميزد و ساكتش ميكرد، همون لحظه از طبقه بالا صداي خنده بچشون اومد كه معلوم بود داره بازي ميكنه، نمي دونم چرا يكهو دلم ريخت، دستم روي قفل در موند و خشكم زد، بغضي كردم كه شايد هيچوقت نكرده بودم، دوباره انگار تمام افكار و ساخته هام فرو ريخت و برگشتم سرخونه اولم، با همون حالت بغض گفتم خدايا يعني ميشه يه روزيم از خونه من صداي خنده و گريه يه بچه بياد....؟ يكهو به خودم اومدم و گفتم : خدايا شكرت ، به همه داده ها و حتي نداده هات شكر، من خوشحالم كه ميتونم صداي بچه ها رو از ديوار كناري خونمون بشنوم، خدايا اين نعمت و لطف و به همه پدرومادرا ببخش ، همه بچه ها رو براي ماماناشون نگه دار، از ته دلم آرزو كردم كه هميشه صداي زندگي از تمام خونه ها شنيده بشه و بعدش بلافاصله رفتم تو خونه و درو بستم.....

حدود يك هفته اي بود كه ميخواستم براي معاينه پيش دكترم برم و فرصت نميكردم، يه شب كه طبق معمول برگشتم خونه ، كارام و كردم و دوش گرفتم و رفتم خوابيدم. شب خواب ديدم كه روي يه پل دارم راه ميرم و جلوم همش بيابونه، نمي دونستم كجام و حسابي سردرگم شده بودم، يكهو احساس كردم يكي صدام ميزنه ولي كسي رو نميديدم، بازم احساس كردم يكي بهم گفت پشتت و نگاه كن تا ببيني كجائي. برگشتم و از بالاي پل نگاه كردم و ديدم دقيقا پشت سرم (كعبه اس) با همون پرده سياه كه هميشه تو تلويزيون ديده بودم ولي دور و برش خالي  و  خاكي بود. يكهو تنم لرزيد و از خواب بيدار شدم. اينقدر احساس سبكي ميكردم كه دلم ميخواست پرواز كنم، دوباره خوابم برد.....

  RSS