هميشه باور مرگ ديگران برام دشوارترين كار بوده، چه اون شخص آشنا باشه چه بيگانه ، چه دوست و چه حتي دشمن، چون حتي براي دشمنم هم ، به زندگي از دريچه چشم خودم نگاه كردم ، چون من عاشق ديدن زيبائيهاي دنيا ، عاشق عشق ورزي، عاشق بوئيدن گل ، عاشق تولد يه نوزاد ، عاشق باريدن و بوي نم بارون و عاشق زندگي و زنده بودن كه تمام اونها رو در خودش جاي داده هستم .

امروز صبح كه از دكه روزنامه فروشي جلوي شركت كه مشتري هرروزش هستم روزنامه خريدم عكس بزرگي كنارصفحه از شادروان دكتر قيصرامين پور توجهم رو جلب كرد، راستش شناخت زيادي از شخصيت ايشون نداشتم ولي گاهي سركي به اشعارش ميكشيدم ، همون لحظه براي شادي روحش دعا كردم و اين شعرش رو كه خيلي دوست دارم تو ذهنم مرور كردم :

        آواز عاشقانه

  RSS