روستايي به نام قلبستان

بهانه نوشتن

بعداز آن ديوانگي ها اي دريغ باورم نايد كه عاقل گشته ام

گوئيا (او) مرده در من كاينچنين خسته و خاموش و باطل گشته ام

هردم از آئينه مي پرسم ملول چيستم ديگر، به چشمت كيستم ؟

ليك در آئينه مي بينم كه واااي سايه اي هم زانچه بودن نيستم

====================================

منگولك جيغ ميزنه و ميگه : مامان بهانه مامان بهانه بدوووو

من با دستكش كفي از تو آشپزخونه بدوبدو ميام تو اتاق : چي شده پسرم

منگولك : ببيييين اينزا يه دونه مورسه (مورچه) هستس

من : اي بابا ترسيدم پسرگلم فكركردم گوريل ديدي

منگولك از خنده غش كرده و ميگه : حالا بدو برو قرص مورسه مردني رو بيار (قرص مورچه مردني يه چيزي شبيه قرص ويپ هستش)

----------------------------

منگولك : مامان بهانه امروز خيلي با اميرحسين بازي كردم

من : اميرحسين دوست جديده يعني تازه آمده مهدخوسگله؟

منگولك : نه ه ه ه تازه نيست اميرحسين كهنه اس

----------------------------

به پدرمنگولك ميگم : اين آقاهه خيلي عوضيه (عصباني بودم)

پدر منگولك : طبق معمول

منگولك : مامان بهانه مگه آدم هم برعكس مي سه ؟؟

من :

======================================

خدايا مثل هميشه آرامشي عميق و تحملي جميل بهم عطا كن

فشار ديوارهاي اطراف مانع نفس كشيدنم شدن ......

|+| نوشته شده توسط بهانه در سه شنبه سیزدهم تیر 1385 و ساعت 4:53 بعد از ظهر |