اي كاش دوباره بتوان دوست داشتن را تجربه كرد      اي كاش دوباره بتوان خورشيد را نظاره كرد

اي كاش دوباره بتوان زنده بودن و بودن را حس كرد اي كاش...

-------------------------------

ساعت 12 شب خسته و خواب آلود از خوونه مامانم به طرف خوونه خودمون مي آمديم ، يكهو شروع كردم بي مقدمه با خودم حرف زدن : اي خداي مهربون چي ميشه به من اول سلامتي و بعد كلي پول بدي كه ديگه نيازي به كاركردن نداشته باشم. همش بشينم تو خوونه و با منگولكم بازي كنم ....

منگولك : خوب برو از رئيست پول بگير...  نه پسرم منظورم اينه كه اينقدر پولدار بشم كه ديگه نرم اداره بمونم تو خوونه و همش پيش شما باشم... منگولك : خب به من ياد ميدي كه دعاكنم و به خدا بگم؟؟  آره پسرم بگو .... اونم طبق معمول هميشه كه ميخواد دعا كنه كمي سكوت كرد و بعد گفت : مامان بهانه به خدا گفتم ... مامان بهانه سرا خدا ما بسه ها رو دوست داره و به دعامون گوس ميكنه ؟؟؟ گفتم : آخه پسرم شما بچه ها خيلي خوبيد – دروغ نمي گيد – كسي رو اذيت نمي كنيد – كار بد نميكنيد. دوباره منگولك پرسيد : خدا شماروهم دوست داره ؟ گفتم بله كه دوست داره. خوب منم اصلا دروغ نميگم-  كاربد نمي كنم و كسي رو هم اذيت نمي كنم . يكهو منگولك بهم گفت : پس سرا سما همس منو اذيت ميكني؟؟؟؟   ياد بچگي هاي خودم افتادم كه هميشه فكرميكردم مامانم منو دوست ندارن يا بهم اعتماد ندارن كه گاهي بهم سختگيري ميكنن و دائم مراقب من هستن و اجازه يه سري از كارها رو بهم نميدن. هروقت بهشون اعتراض و گله ميكردم يادمه كه ميگفتن : تو اينطوري فكر كن ، من هرچقدرهم كه برات روضه بخونم بازم تو قبول نميكني . بايد خودت مادر بشي تا بفهمي كه من چي ميگفتم .

مادرخوبم  به خاطر تمام توجهات و سختگيري ها و كنترل ها از شما ممنون و متشكرم . هرچند كه منم از هر طريقي ، در نهايت كار و شيطنت خودم رو ميكردم و به روي خودمم نمي آوردم

(( نمي دونم چرا روي عكس نتونستم شرحي بنويسم ، اين عكس منگولك دقيقا"بعداز تحويل سال ۱۳۸۵ هستش كه آماده شده بود بره خونه مامانش جونش))

-------------------------------

اي پادشه خوبان  داد از غم تنهائي   دل بي تو به جان آمد  وقت است كه بازآئي

  RSS