وقتيكه اين عكسها رو ديدم ناخودآگاه شعري كه ساية عزيزم براي اردوان سروده بود به ذهنم اومد و با زمزمه كردن اون اشك شوق توي چشمهام حلقه زد. سايه تمام شعرهاش قشنگ و دلنشينه، اما اين يكي مخصوصا" براي مامانايي كه مثل من يه منگولك دارن بايد خيلي جذابتراز بقيه باشه. سايه جون بازهم ميگم كه واقعا" شعرهاي تو قشنگ و ستودني هستن و ميخوام دوباره بهت تبريك بگم و با اجازه چند بيت از شعرت رو اينجا براي منگولك خودم و تمام منگولكها دنيا بنويسم.

اي خنده شيرين تو نقل است و عطر است و گلاب

وقتي كه تو ره ميروي اين دل شود مست و خراب

آري توئي روياي من ، اي ماه بي همتاي من – تنها دليل زندگي ، روشنگر شبهاي من

اميد فردايم توئي ، غافل ز نامردان مشو – در اين قمار زندگي با اين مرو با آن مشو

طاقت ندارد قلب من، از درد تو ويران شود – دست خدا همراه تو ، اي كودك زيباي من

مادر فداي خنده ات ، برزخم من مرحم توئي - اين روح اگر ويرانه است، كاشانه امنش توئي

اين قسمت رو الان اضافه كردم. ميخواستم خواهش كنم دوستاني كه مي تونن وارد وبلاگ سميه جون مامان ايليا بشن و يا اينكه خبري ازش دارن لطفا" به منم بگن- چون دوباره مثل چندوقت قبل من نميتونم يه سري از وبلاگ دوستان خوبم رو ببينم. ممنون ميشم اگراز حال سميه منو مطلع كنيد.  (شبيه آگهي گمشده توي روزنامه ها شده)