وقتي قبل از تصميمم ، سراغ حافظ رفتم اين شعر برام آمد. نمي دونم چقدر به موضوع نيت من مرتبط بود، ولي من اون رو به فال نيك گرفتم و سكوتم رو شكستم.... سكوتي عميق كه مثل تارهاي عنكبوت دور وجودم تنيده شده بود و قلبم رو مي فشرد. به هرحال تصميم گرفتم و اين سكوت رو شكستم و تارهاي دور وجودم رو پاره كردم و  شروع كردم واز خدا خواستم كه ادامة راه رو همراه من باشه تا بتونم به هدفي كه دارم برسم. از او خواستم تا لذت بودن و زندگي كردن رو در وجودم شعله ور كنه ، هرچند به روزهاي از دست رفته و گذرعمرم حسرتي عميق خوردم ولي با خودم گفتم : روزهاي رفته ديگه رفته ، روزهاي باقيمانده رو هرچند كوتاه و كم ، درياب. يعني ديگه چاره اي جز اين ندارم . نبايد ناشكري كنم و به همين اندازه هم قانع باشم........

اميدوارم تونسته باشم جوابي براي رفع نگراني همة دوستاي عزيزم داده باشم. فقط ببخشيد كه بيشتر از اين نميتونم توضيحي بدم. همتون رو دوست دارم و دعاميكنم خداي مهربون هميشه توي زندگي تكيه گاه و پناه هممون باشه.

                                   ============================

از صبح كه برف شروع به باريدن كرده همش اين شعر حبيب توي ذهنم مياد :

ببار اي برف ، ببار اي برف سنگين بر مزارش -  به من ميگفت برف و دوست داره

به من ميگفت اگه آروم بباره  -  به من ميگفت اين برف زمستون همين كه آب شه اونوقت بهاره .....

ببخشيد بقيه رو حفظ نيستم تا براتون بنويسم ، فقط چون خيلي از برف خاطرات قشنگي دارم هميشه با باريدن اون ياد روزهاي قشنگ زندگيم همراه با آهنگهاي اين چنيني مي افتم . خوب ديگه منهم بالاخره يه روزي جوون بودم و كلي خاطره دارم

همگي با اين برفي كه همه جا رو سپيد و قشنگ كرده روزي خوب و هفتة خوبي داشته باشيد.

اين گلها رو هم تقديم ميكنم به همه دوستان خوبم كه از صبح با تلفن و ايميل جوياي حال من بودن.