طول مسير و ساكت بودم و اونم يكريز حرف ميزد، وقتي رسيديم نزديك خوونه يه گل فروشي ديديم، مريم از ماشين پياده شده و رفت و دوتا دسته گل مريم خريد و آورد، يكيشو داد به من و يكيشم براي خودش، دوباره شروع به حرف زدن كرد تا رسيديم خونه، جلوي در خونه از هم خداحافظي كرديم.

وقتي وارد خوونه شدم گيج گيج بودم، انگارهمه خونه داشت ميچرخيد، هوا گرم بود و همين باعث تشديد سردرد لعنتي شده بود، گلاي مريم و روي ميز گذاشتم و يكراست رفتم سريخچال و يه ليوان آب يخ و يك نفس خوردم و روي كاناپه ولو شدم، همخونه كه تا اونموقع ساكت بود، اومد كنارمو و گفت: خب چه خبر؟ تعريف كن ببينم دكتر چي گفت... يه كمي نگاش كردم بعدش گفت: چشمات چرا اينقدر قرمزه، گريه كردي؟ گفتم: نه- چرا گريه كنم؟ سرم شديد درد ميكنه – پرسيد: مگه دكترچي گفت؟ و شروع كردم براش كامل توضيح دادم. بعدكه حرفم تموم شد ازش پرسيدم، حالا نظر تو چيه؟ گفت: نمي دونم چي بگم، نظر خودت چيه... منم گفتم كه من به هيچ عنوان حاضر به انجام IVF نيستم، يعني حاضر نيستم به اين روش بچه دار بشم. يا طبيعي يا هيچي....

همخونه هم حرف منو تائيد كرد و گفت : آره منم همينطور. پس ديگه فراموشش كن، منم كه از اول بهت گفتم نيازي به اين كارا نيست ، اصلا ولش كن، هرچي خدا بخواد همون ميشه.

كلي سبك شده بودم ، نيم ساعتي استراحت كردم و رفتم بالا پيش مريم، و خيلي مختصر بهش گفتم كه اين قضيه منتفي شد . اونم با تعجب به حرفام گوش ميكرد و دوباره شروع كرد حرف زدن و متقاعد كردن من كه اگر بچه به دنيا بياد ....................................

وقتي برگشتم خونه ، رفتم تو اتاقم و روي تخت دراز كشيدم، اينقدر بغض داشتم كه احساس خفگي ميكردم، احساس كردم چونه ام داره ميلرزه و همين موقع ناخودآگاه اشكم سرازير شد.

خدايا يعني من بايد تا آخر عمرم تنها باشم. يعني بايد تا ابد حسرت داشتن يه موجود از خون و جسم خودم رو دلم بمونه. يعني هيچوقت نبايد كلمه مامان و از زبون كسي بشنوم . پس من با اينهمه عشق و شور و هيجان كه تمام وجودمو گرفته چه كار كنم، كجا و براي كي تخليه شون كنم . عشق واقعي و حقيقي رو تو وجود كي پيدا كنم، يعني تا ابد بايد حسرت داشتن يه دختركوچولوي ناز و دوست داشتني رو دلم بمونه، حسرت اينكه اونو جلو آينه بنشونم و موهاشو براش شونه بزنم و با گل سراي رنگي موهاشو براش جمع كنم به دلم بمونه..... يكهو اشكم بنداومد ، يه نفس عميق كشيدم و حس شرمندگي بهم دست داد، من داشتم چي ميگفتم خدايا، از كي گله ميكردم، براي كي تعيين تكليف ميكردم؟!!! براي كسي كه همه وجودم از اونه ، براي كسي كه عشقي بالاتر از عشق مادرانه به آفريده خودش داره، مگه نه اينكه اونم براي همه ما آدما حكم يه مادر و داره اونم يه مادر واقعي و تمام عيار، مادر دورانديشي كه تمام خيرو صلاح و شر فرزندش رو مو به مو ميدونه، مادري كه حتي اگر روزي به هردليلي باعث بشه اشك فرزندش جاري بشه مطمئنا" پشت پرده قشنگترينها رو براش مهيا كرده و به زودي اون پرده رو كنار ميزنه-  الان ياد نوشته قشنگ الهام عزيز افتادم كه روي مغزم هك شده:

 (( اگه همه ی پیج های دنیا به روت بسته باشه یه پیجر باز همیشه وجود داره که صدات می کنه و اجازه می ده صداش کنی...جوابتو می ده و گاهی که حواست پرت باشه اونقدر ولومشو و بالا می بره تا به لرزه بیافتی و بعد ازین تلنگر با یه موسیقی عاشقانه ارام نوازشت می کنه )) منم دقيقا همين حس و پيدا كرده بودم ، با همين افكار خوابم برد و صبح فردا سروحال از خواب بيدار شدم و راهي محل كارم شدم، طول روز دائم با خودم حرف ميزدم و فكر ميكردم ، افكار مختلفي به ذهنم ميرسد ولي هربار كه به آخر خط يعني انصراف ميرسيدم چهره مهربون و دوست داشتني و مظلوم پدرم جلوي ذهنم مي اومد ، اينكه ميدونستم عاشق اينه كه پدربزرگ بشه ولي هيچوقت اينو به زبون نياورده، اينكه ميدونستم مامانم يواشكي از من گاهي لباس بچه ميخره و قايم ميكنه تا مبادا من ببينم ، اينكه خواهريم بعداز گذشت 5 سال از زندگي مشترك اونم تو غربت دلش ميخواد بيبي داشته باشه و به خاطر من اينكارو نمي كنه ، بعدش بلافاصله فكر ميكردم كه حتما حكمتي تو اينكارهست، شايد اصلا من اين لياقت اينو ندارم كه يه مامان باشم، آخه يه مامان واقعي بودن از عهده هركسي برنمياد، شايد اگر روزي بچه اي داشته باشم اتفاقي خواهد افتاد كه من تحمل پذيرش اونو ندارم و از بين ميرم، به اين فكر ميكردم كه اگر چيزي رو به زور بدست بياري حتما پاشو ميخوري ، با اينكه مادر نشده بودم به اين فكر ميكردم كه يه مادر حتي اگر بدونه بچه اش عاشق يه تيكه كاكائوي خوشمزه اس و براي خوردن اون تيكه ساعتها گريه ميكنه ولي همون يه تيكه براش حكم سم رو داره ، اون مامان مجبوره همون يه تيكه كاكائو رو از بچه اش دريغ كنه ، چون نگران سلامتي اونه، و اينجا خدا حكم اون مامان و داره و اون خواسته براي من حكم كاكائو...و هزاران فكر ديگه.

چندروز از اين قضيه گذشت و كمي آرومتر شده بودم، يه روز كه خيلي خسته بودم از شركت رسيدم خونه، پله ها رو اومدم بالا و تا ميخواستم كليد و داخل قفل در بندازم از واحد كناري صداي گريه نوزادشون و شنيدم كه مامانش داشت باهاش حرف ميزد و ساكتش ميكرد، همون لحظه از طبقه بالا صداي خنده بچشون اومد كه معلوم بود داره بازي ميكنه، نمي دونم چرا يكهو دلم ريخت، دستم روي قفل در موند و خشكم زد، بغضي كردم كه شايد هيچوقت نكرده بودم، دوباره انگار تمام افكار و ساخته هام فرو ريخت و برگشتم سرخونه اولم، با همون حالت بغض گفتم خدايا يعني ميشه يه روزيم از خونه من صداي خنده و گريه يه بچه بياد....؟ يكهو به خودم اومدم و گفتم : خدايا شكرت ، به همه داده ها و حتي نداده هات شكر، من خوشحالم كه ميتونم صداي بچه ها رو از ديوار كناري خونمون بشنوم، خدايا اين نعمت و لطف و به همه پدرومادرا ببخش ، همه بچه ها رو براي ماماناشون نگه دار، از ته دلم آرزو كردم كه هميشه صداي زندگي از تمام خونه ها شنيده بشه و بعدش بلافاصله رفتم تو خونه و درو بستم.....

حدود يك هفته اي بود كه ميخواستم براي معاينه پيش دكترم برم و فرصت نميكردم، يه شب كه طبق معمول برگشتم خونه ، كارام و كردم و دوش گرفتم و رفتم خوابيدم. شب خواب ديدم كه روي يه پل دارم راه ميرم و جلوم همش بيابونه، نمي دونستم كجام و حسابي سردرگم شده بودم، يكهو احساس كردم يكي صدام ميزنه ولي كسي رو نميديدم، بازم احساس كردم يكي بهم گفت پشتت و نگاه كن تا ببيني كجائي. برگشتم و از بالاي پل نگاه كردم و ديدم دقيقا پشت سرم (كعبه اس) با همون پرده سياه كه هميشه تو تلويزيون ديده بودم ولي دور و برش خالي  و  خاكي بود. يكهو تنم لرزيد و از خواب بيدار شدم. اينقدر احساس سبكي ميكردم كه دلم ميخواست پرواز كنم، دوباره خوابم برد.....

اون روزا اوضاع روحي خوبي نداشتم، با همخونه شديدا" درگير بودم و دائم بحث و قهر و لجبازي ميكرديم، اينقدر از هم دور بوديم كه گاهي احساس ميكردم قيافه اش روهم فراموش كردم، يادمه يه روز بعداز يه بحث طولاني و طبق معمول بي نتيجه، از خونه زدم بيرون، نمي دونم كجا رفتم ، فقط يادمه بعداز دوسه ساعت كه اومدم خونه ديدم اونم نيست، ديدم يه يادداشت رو ميز برام گذاشته (( بهانه، من حالم خوب نبود، نگران نشو ، رفتم بهشت زهرا))  يك لحظه انگار بغض چندساله ام شكست و رفتم تو اتاقم و صورتمو روي پتو گذاشتم و با صداي بلند گريه كردم ، يادمه وقتي سرمو بلند كردم ديدم پيراهني كه ديشب تنش بود و لبة تخت گذاشته ، نمي دونم چرا يكهو دلم براش تنگ شد، پيراهنش و برداشتم و بغل كردم، كاملا بوي بدنش و ميداد، دوباره كلي گريه كردم، بعدش از ترس اينكه يكهو نرسه ، اونو سرجاش گذاشتم و صورتمو شستم و يه سيگار روشن كردم و همونجا تواتاقم دراز كشيدم تا كمي آروم بشم، روز خيلي بدي بود ، خيلي بد............... بگذريم.

همون موقع ها بود كه خيلي احساس تنهائي و غم ميكردم، يه روز تصميم گرفتم كه دوباره درمان و شروع كنم، چون قبلا هم يه دوره دارو و درمان كرده بودم ، عكس رنگي و سونوگرافي و حتي يه جراحي سرپائي كوچولو هم كرده بودم، خلاصه اشكال اصلي مشخص شده بود ولي درمان قطعي و جدي رو شروع نكرده بودم، هرموقع كه ميرفتم پيش دكترم فقط ميخواستم كه چكابم كنه و شروع درمان و پشت گوش مينداختم، اونم هرچقدر سعي ميكرد متقاعدم كنه فايده نداشت.

تو همون روزائي كه خيلي اوضاع روحي بيريختي داشتم، انگار يكي تو گوشم گفت كه شايد الان تنهائي ولي اگر همينطور ادامه بدي تنهاتر از اينم ميشي، يكهو انگار از خواب بيدار شدم، خيلي با خودم فكر كردم، فكركردم كه منم حق و حقوقي دارم، منم دلم ميخواد عشق مادري رو تجربه كنم، دلم ميخواد نهايت و اوج احساس و عشقم رو به پاي يه موجودي بريزم ، دلم ميخواد چيزي رو داشته باشم كه فقط و فقط متعلق به خودم باشه، دلم ميخواد چيزي رو داشته باشم كه از گوشت و خون خودم باشه  و داشتن تمام اينها دال برخودخواهي نيست، كسي حق نداره به من بگه كه تو به خاطر خودت خواستي به اين چيزا برسي و يه موجود بيگناه رو به دنيا آوردي ، من ظلم نميكردم، ميخواستم آرزوهاي خودم و برآورده كنم و در كنارش به يه موجود ديگه زندگي بدم ، زندگي كه خودم با وجود تمام سختيها و مشكلات دوستش داشتم ، من اين قدرت و داشتم كه زندگي قشنگي براي اون بسازم.... تو همين افكار بودم كه تصميم خودم و گرفتم و خواستم كه با تمام قدرتم به خواسته ام برسم.

اين پست رو كه در چند قسمت نوشتم به خاطر دوست خوب و گلم " ليلا " هستش ، كه چون خودش خواسته اينجا لينكش رو هم نميذارم ، چون هدفم از نوشتن خاطرات ، يكي اين بود كه ليلا كمي آرومتر بشه و راحتتر بتونه شرايط موقت فعلي رو بپذيره و دوم اينكه خواستم گاهي گريزي به خاطرات گذشته خودم بزنم و اينجا هم ثبتشون كنم، هرچند كه تمام اينها رو از ابتدا توي يه دفترچه براي پسركم نوشتم و قراره روزيكه كه ديگه خودم نبودم به دستش برسه

يادمه هميشه قبل از ازدواج آرزو داشتم سه تا بچه داشته باشم، دوتا دختر و يه پسر، درست مثل مامانم . عاشق بچه ها بودم و جالبه كه بچه ها عشق واقعي منو نسبت به خودشون خوب درك ميكردن و هميشه با اولين برخورد شديدا" بهم وابسته ميشدن و كمتر بچه اي بود كه باهام غريبي كنه، مامانا هميشه بهم اعتماد داشتن و با خيال راحت بچه هاشون و بهم ميسپردن، ميدونستن كه به موقع غذاشون و ميدم و  به موقع ميخوابونمشون و از خودشون بيشتر مراقبت ميكنم ، يكي ديگه از آرزوهام اين بود كه مربي مهدكودك بشم و تمام وقت با بچه ها باشم،  تو سن بيست و دوسالگي ازدواج كردم، يكي از تصميمهائي كه از همون روز اول گرفتم اين بود كه حداقل تا 5 سال اول بچه دار نشم، دليلش هم مشكلات مالي و كمبودهائي بود كه شديدا" بهم فشار ميآورد، طي اين مدت گاهي به پزشكم كه از دوران نوجواني براي چكاب پيشش ميرفتم مراجعه ميكردم ، گاهي دارو ميخوردم، گاهي آنتي بيوتيك، گاهي نياز به فريز داشتم و گاهي هم ظاهرا" همه چيز عادي بود، حدود 5 سال كه گذشت ديدم هنوز به خواسته هائي كه داشتم نرسيدم، خواسته هام رو الويت بندي كرده بودم ، ميخواستم اول يه آپارتمان كوچولو بخرم، بعدش يه ماشين معمولي و بعدش كه تا حدودي وسائل رفاهيمون تامين شد بچه دار بشم ، يعني خونه ، ماشين، بچه... از خدا خواسته بودم كه ترتيب رو برام رعايت كنه و گفته بودم كه هيچ جوره توي بهم خوردن اين ترتيب كوتاه نميام

خلاصه بعداز گذشت شش سال با كلي سختي و دردسر و غصه خوردن كه ديگه تعريف جز به جزئش بماند، تونستيم يه آپارتمان كوچولو بخريم ..........

بعداز اينكه كمي سرمون خلوت شد و لوازم مورد نياز و براي خونه جديد تهيه كرديم كم كم به اين فكر افتادم كه براي بارداري مراحل اوليه رو شروع كنم، البته قبلش هم چندباري كه مشكل پيدا كرده بودم در حين مداوا دكترم بهم گفته بود كه بي دردسر و راحت نمي تونم بچه دار بشم و هرزمان كه تصميم گرفتم بايد مدتي قبلش يك سري آزمايشات و عكس و دارو و...... انجام بدم. يعني اين ذهنيت رو داشتم كه مثل خيلي از زنها به سادگي و در زماني كه خواست و اراده خودم باشه نمي تونم بچه دار بشم.

كل واحدهاي آپارتمانمون از زوج هاي جوون تشكيل شده بود كه هيچكدوم بچه اي نداشتن، اما به محض اينكه ما اسباب كشي كرديم فهميدم كه يكي از خانمها ني ني شون به دنيا اومده ... واحد بعدي كه طبقه بالاي ما بودن و تازه ازدواج كرده بودن هم بعداز حدود 8-9 ماه  و واحد كناري ما هم بعداز 5-6 ماه بچه دار شدن، خلاصه بعداز حدود يكسال آپارتمان آروم و ساكت ما سه تا جوجه قشنگ كوچولو داشت كه گاهي سروصداشون باعث شادي من ميشد، يكي از واحدها كه اونا هم زن و شوهر جوني بودن و تازه ازدواج كرده بودن و هنوز بچه اي نداشتن با ما ارتباط برقرار كردن، از خيلي از لحاظ ها با هم سازگاري داشتيم و ميتونستيم دوستاي خوبي براي هم باشيم و با وجود اينكه معمولا" با رفت و آمد با همسايه موافق نيستم ولي اين زن و شوهر تشابه اخلاقي زيادي با ما داشتن و اين شد كه خيلي زود با هم نزديك و صميمي شديم.

طي اين مدت چندين بار باهم مسافرت رفتيم و اغلب اوقات بعداز اينكه از سركار ميرسيديم خوونه شام يا بعداز شام دورهم جمع ميشديم و كلي خوش ميگذشت، گاهي اوقات كه حالم خوب نبود باهاش حرف ميزدم و اونم هميشه با شيطنت و شادي كه تو وجودش بود بهم انرژي مثبت ميداد و منوهم مثل خودش شارژ ميكرد، يه بار كه باهم حرف ميزديم ازم پرسيد كه چر بچه دار نميشم . منم براش گفتم كه مشكل دارم و بدون استفاده دارو و برنامه ريزي امكانش وجود نداره، بعدشم اصرار كه خب چرا اقدام نميكني ؟ منم بهش گفتم كه هنوز مرددم و تصميم قطعي براي بچه دار شدن نگرفتم ولي براي تعادل هورمونهاي بدنم دارو استفاده ميكنم ، خلاصه شروع ميكرد و كلي از مزاياي بچه دار شدن بهم ميگفت. منم كه اينجور مواقع شنونده خوبي هستم و فقط گوش ميكنم ولي در اصل تو روياهاي خودم هستم و جواب حرفاش و تو دلم ميدم.....

(( ادامه داره))

امروز در پايان پانزدهمين سالي هستم كه حتي يك لحظه در آرامش نبودم، پانزده سالي كه تمام لحظاتم پراز تشويش و نگراني و غم بود، از ابتداي راه تنهائي رو با تمام وجودم حس ميكردم، هرچند كه فكرميكنم اون زمان تو دوستم داشتي. نميخوام بگم من دوستت نداشتم يا ندارم، اتفاقا برعكس، عجيبه كه با وجود تمام دلشكستنهات، بي تفاوتي هات، زور گفتن هات، نديدنهات، هنوزم بهت احساس وابستگي ميكنم، هنوزم احساس ميكنم كه در كنارت آرامش دارم، وقتي در كنارمي شديدا" ازت دور ميشم، يعني اين تو هستي كه منو دفع ميكني، و وقتي كه ازت دور ميشم دلتنگت ميشم و احساس نگراني ميكنم، وقتي با تمام قدرتت قلبم رو ميشكني و حتي خورده هاش رو زيرپاهات له ميكني، بغض ميكنم و نفرينت ميكنم، ولي عجيبه!!!! خيلي عجيبه كه هنوز به يك روز نرسيده دلم برات تنگ ميشه و دلم ميخواد نوازشت كنم، بدنت رو بو كنم ، همون بوي آشنائي كه پانزده ساله هر لحظه به مشامم رسيده و من بهش خو گرفتم.

خدايا اين چه سردرگمي هستش كه من بهش گرفتار شدم و مثل خوره به جونم افتاده ؟ كاشكي يكي بود و منو از اين گيجي نجاتم ميداد، هرچند كه تو ، فقط تو تنها كسي هستي كه ميتوني براي هميشه اين ظلمت و تاريكي رو نابود كني، اونم فقط با يك كلمه ، يك كلمه اي كه يكي از نقطه هاي كور و گنگ زندگي رو براي من روشن كنه، اگر فقط يكبار بهم بگي كه توام حسي رو كه من بهت دارم ، به من داري ، براي ابد كافيه كه بازهم هرچند در سكوت ، هرچند در تنهائي ، هرچند به دور ازهم  ولي در كنارت باشم و دورادور گرماي بدنت رو احساس كنم ....

اما نه ........ حتي اگر اون جمله جادوئي رو هم بهم بگي ، آروم نميگيرم، چون ريشه هاي احساسم پوسيده شدن، خشك شدن و هرچقدر آب به پاي اونها ريخته بشه هيچ فايده اي نداره، درخت خشك شده ديگه هيچوقت جوونه نميزنه ، فقط بايد اونو قطع كرد.

دروغ نميگم، اشتباه نميكنم ، توام تو همون آتيشي كه من دارم ميسوزم درحال سوختني، اينو از تك تك كلماتت، نگاهات و رفتارت ميشه فهميد، من به همون اندازه كه دلم براي دل خودم ميسوزه براي دل توام ميسوزه ، توام مثل من در حال آب شدن هستي و .... !!

                                         ----------------------------------------------

امروز زندگي به ظاهر مشترك من و همخونه 15 ساله شد، چندروزه كه كلي فكر كردم تا براي چنين روزي كه حداقل براي خودم ميتونه نشونه خيلي چيزها باشه، چيزي رو در جائي به ثبت برسونم، ثبت 15 سال، تحمل و صبر، كم نيست مگه نه؟؟؟!!!!!

يادم افتاد كه مدتهاس كنارهم نبوديم، ديروز با آتليه تماس گرفتم و براي امروز ساعت 8 شب وقتي رو رزرو كردم، به همخونه گفتم كه ميخوام به مناسبت پونزدهمين سالگرد ازدواجمون يه عكس دونفره بندازيم، جالبه كه هيچ عكس العملي نشون نداد، مخالفتي نكرد و در كمال خونسردي قبول كرد، البته تعجب رو ميشد از چشماش خوند، همون موقع پسرك وسط حرفم پريد و گفت منم دوست دارم با سما عكس بندازم (راستي چندروزه شديدا" داره براي گفتن كلمه ((شين)) تمرين ميكنه و خيلي بانمك با زبوني كه حدود يك سانت از لاي دندوناش بيرون ميزنه اين كلمه رو ميگه)  گفتم : نه پسرم فقط من و بابا ميريم آتليه چون فردا سالگرد ازدواج ماست، شروع كرد به اصرار تا اينكه بلاخره راضي شدم و قبول كردم، گفتم ولي يه عكس دونفره من و بابا ميندازيم بعد يه دونه هم سه تائي تا براي شما يادگاري بمونه، پرسيد يادگاري يعني سي ؟ گفتم يعني وقتي شما بزرگ شدي، عروسي كردي، خدا بهت بچه داد و بچه هات بزرگ شدن، اين عكس و بهشون نشون ميدي و ميگي اين  پسركوچولو منم و اينم مامان و بابام ، بعد اونا كلي از ديدن عكس پدربزرگ و مادربزرگشون لذت ميبرن، مخصوصا كه ديگه اون موقع من و بابا پيش شما نيستيم، پرسيد : كجا هستين؟ گفتم : پيش خدا ، يه كمي مكث كرد ، بعد دستاشو دور گردنم حلقه كرد و با بغض گفت: نه، سما هيسوقت پيس خدا نمي رين، فقط مثل مامان زون و بابازون پير مي سيد و موهاتون سفيد ميسه .......

گفتم : نه پسرم بازم بالاخره يه روزي ما ميميريم، يعني همه آدما ميميرن ، ولي تو نگران نباش، حالا تا اون موقع خيلي ي ي ي ي  مونده ، من و بابا حالا حالاها پيش شما هستيم .

شايد اين عكس فقط يه عكس باشه ولي ميخوام تصويري از هردوي ما اونم كنارهم روي ديوار و كاملا جلوي چشممون باشه تا زمانيكه خيلي از هم دورشديم با ديدن اون عكس يادمون بياد كه حداقل ما دوتا همخونه ايم ..........................

كاشكي بلدبوديم باهم حرف بزنيم ، اونطوري حداقل بهم ميگفتي كه چرا بي دليل بايد تنبيه بشم؟

بهم ميگفتي كه چرا بي دليل اخم ميكني و انگار غم عالم توي دلته و منم بهت ميگفتم كه اين حالتت منو ديوونه ميكنه، چون همش بايد رفتارم و بررسي كنم تا ببينم كجاي كارم اشتباه بوده ؟!

بهم ميگفتي كه تو دلت چي ميگذره و من ديگه چه كاري بايد بكنم تا تو راضي باشي ؟! چه كاري بايد بكنم تا از اين خواب بيدار بشي و گذرزمان و احساس كني و بفهمي كه عمرمون با چه سرعتي رو به تباهي داره ميره؟! كاشكي بهم ميگفتي كه سايه شك و ترديدت كي از بين ميره تا منم به آرامش برسم؟! خواهش ميكنم حرف بزن، ازمن گله كن، از زندگي بنال ، مثل خيلي ها كه اينكارو براي من ميكنن و من قدرتش رو دارم كه تصورات منفي رو ازشون بگيرم و به جاش زيبائيها و شيريني هاي زندگي رو نشونشون بدم، قدرتش رو دارم تا آرامش دروني خودم رو بهشون القاء كنم ، من اين قدرت رو دارم ولي تو هيچوقت نخواستي از پيله اي كه دور خودت تنيدي بيرون بياي و اين گناه من نيست...

پنجشنبه ساعت يكربع به نه صبح با صداي زنگ از خواب نصفه و نيمه بيدارشدم، به سختي از تخت پائين اومدم ((به خاطر كمردرد هيچوقت نمي تونم سريع از تخت پائين بيام، يادش بخير روزائي كه بي وقفه روي خوش خواب تخت اونقدر بالا و پائين ميپريدم تا خيس عرق ميشدم...)) آي فون رو برداشتم و با صداي خواب آلود گفتم  : بله ...

- سلام بهانه – صبح بخير ، خواب بودي ؟؟

- سلام- حسن تويي ، مرد حسابي ديشب مگه روي درخت خوابيده بودي ؟؟

- غش غش خنديد و گفت : شرمنده ، ميرم دوباره برميگردم.

- لوس نشو بابا، حالا كه بيدارم كردي بيا بالا ، همخونه گفته بود 10 به بعد مياي.

- نه ، نميام برو بخواب ، نيم ساعت ديگه ميام كه لباس خواب تنت نباشه، (بعدش دوباره با غش غش خنده ميپرسه : همخونه خوابه يا بيداره ؟؟؟

- اه ه ه  چقدر تعارفي شدي بيا بالا اونم خوابه .......

- تا برسه بالا ، ربدشامم رو تنم ميكنم و سريع كليد چاي ساز رو ميزنم تا آب بجوشه.

- سلام بهانه ، چطوري؟ خوبي؟

دستشو به طرفم دراز ميكنه و ميگه : وااااي خداي من چقدر توي اين چندسال عوض شدي......

نگو كه شكسته و پير شدم كه اول صبحي حسابتو ميرسم هااااااا

- نه دختر شكسته و پير چيه؟ تو مثل قالي كرمون ميموني،  شيش ساله نديدمت و انتظار داشتم با مشكلاتي كه ميدونم هنوزم دست به گريبوني با يه پيرزن روبرو بشم ....

- پيرزن عمه اته مرد حسابي  (آب جوشيد و دوتا تي بگ برداشتم و با دوتا فنجون آب جوش اومدم تو اتاق)

- نه بابا شوخي كردم ، ولي ميدوني چي برام جالبه، اينكه به قول خودت كلة سحر، خواب آلود، دست و صورت نشسته ، ولي صورتت چقدر آروم و خوشرنگه ، انگار كه ديشب روي ابرا خوابيده بودي..

- دقيقا" همينطوره ، من هميشه روي ابرا ميخوابم ، فقط  اشكالش اينه كه تا ساعت بالاي سرم زنگ ميزنه از اون بالا تالاپي پرت ميشم پائين و حسابي حالم جا مياد

دوتائي خنديديم و بهش گفتم كه چايشو بخوره تا برم همخونه رو بيدارش كنم

--------------------------

وقتي كه اون دوتا از خونه رفتن بيرون ، رفتم داخل دستشوئي و توي آئينه خودم و نگاه كردم.

هنوز چشمام خواب آلو ولي آروم بود ، با اينكه موهامو تازه  رنگ كرده بودم، ولي چندتا تارموي سفيد دقيقا روي شقيقه هام بهم دهن كجي ميكردن ، با اينحال چرا لبخند روي لبم بود؟ داشتم به خودم ميخنديدم... ابروهامو با دست مرتب كردم دستي روي صورتم كشيدم، ، رنگ صورتم كاملا مهتابي شده بود، شايد سردم بود يا شايدم به خاطر اينكه از بالاي ابرا بي هوا پائين پرت شده بودم اين رنگي شده بود، مسواك رو برداشتم و روش خمير ماليدم و دوباره غرق افكار هميشگي شدم ....

------------------------

حسن درست ميگفت، پس چرا با گذشت اينهمه سال، گذروندن لحظات سخت و پراسترس، تنهائي، كلي آرزوي پشت در مونده، كلي شبهاي نخوابيده، كلي بغض قورت داده شده هنوزم بهانه به نظر شاداب و سرحال مياد؟؟!!!!!!! عجيبه كه چشماش به خوبي ميتونن همه چيزو پنهون كنن و لبهاش هميشه ميتونن بخندن و بغض رو شكست بدن !!!!!!!!

عجيبه، عجيب  !!!!!!!!!

  RSS