RSS  

چقدرقشنگه كه روزت رو به اميد ديدن كسی  يا   انجام كاری  شروع كني

چقدرقشنگه وقتي كه نيمه هاي شب از خواب پريدي سريع به ساعت نگاه كني كه پس كي صبح ميشه

چقدرقشنگه كه وقتي كه صبح شد عجله داشته باشي كه از خوونه بزني بيرون

چقدرقشنگه كه وقتي كه از خوونه زدي بيرون عجله داشته باشي كه زودتر برسي

چقدرقشنگه كه وقتي كه رسيدي عجله داشته باشي كه ...........

اميد اگر تو نبودي كه من تا به حال مرده بودم

چند روزي بود كه ميخواستم در مورد اين وبلاگ يه چيزهايي بنويسم ولي هربار فرصت نميكردم تا امروز كه ديدم اين دوتا جوون عاشق خيلي به من  لطف كردن و كلي خجالتم دادن.

به همين دليل گفتم شايد شما هم مثل من از شعر و شاعري خوشتون بياد و بد نباشه كه با نظرهاتون اونها رو تشويق به نوشتن كنيد.

منكه خيلي خوشم اومد خوبه كه شماهم يه سري بهشون بزنيد. آخه نوشته هاي ما (البته خودم رو ميگم) همش شده يكنواخت از مشكلات زندگيم و يك سري كارهاي روزمره كه شايد براي هممون پيش بياد.

به هرحال فقط ميخواستم همينو بگم چون امروز به اندازه كافي نوشتم .

تا بعد.

براي منگولك من و همة منگولكهاي دنيا ، دعا كنيد كه هميشه سالم و سرحال باشن (آمين)

 هذيان

مامان جون  : من سنه گوربان

منگولك       : سن منه يوخ

مامان جون  : گاشلاري كمان

منگولك        : دوزلري اوخ  (جوزلري) (ببخشيد حوصله ترجمه ندارم)

ديشب منگلوگم رو بردم دكتر و بعداز اينكه معاينه ش كرد گفت سرماخوردگي همراه با عفونت لوزه ها و كمي هم گوش. (شبنم جون ظاهرا" آب دهنش به خاطرگلودردش بود نه انگل) البته با اصرار من دكتر براش آزمايش ادرار و سه مرتبه هم مدفوع نوشت. بعداز دكتر بردمش آزمايشگاه و آزمايش ادرارش رو داد. اميدوارم نتيجه آزمايش چيزي نباشه

تاقبل از خواب داروهاش رو بهش دادم و رفتيم دوتائي توي رختخواب ، بعدازاينكه قصه اش رو براش تعريف كردم بلافاصله خوابش برد و بعدازاينكه مطمئن شدم پسركم خواب رفت خودم هم كه خيلي خسته بودم خوابيدم. تا ساعت 4 صبح ، ساعت 4 صبح بود كه به صداي شعر خوندن منگولك از خواب پريدم ، خودش رو چسبونده بود به من طوري كه كاملا" گرماي دهنش و بدنش رو احساس ميكردم داغ داغ بود. راستش خنده ام گرفت كه توي خواب شعر تركي كه مامان جون يادش داده بود رو مي خوند و مي خنديد. صورتش رو بوسيدم اونهم انگار كه خواب و بيدار بود دستهاش رو طبق عادت يكيش رو زير سرم و ديگري رو دور گردنم انداخت. چند لحظه همين مدلي خوابيد بعد گفت : مامان آب ميخوام. گفتم باشه پسرم شما بخواب من ميرم برات ميارم. گفت: باسه . ولي تا رفتم از توي يخچال براش آب بيارم ديدم دنبالم آمد و با چشمهاي بسته پشت سرم ايستاد ، جالبه كه توي همون حالت خواب و بيداري و تب به محض اينكه ليوان آبش رو بهش دادم گفت: مرسي مامان (اين عادت هميشگيه هرچی بهش بديم فورا تشكرميكنه) . تا ته ليوان و خورد و رفت خوابيد. ولي تا ساعت 6 صبح دائم توي خواب حرف ميزد و آب ميخورد و از كنارمن تكون هم نمي خورد، ساعت 7  هم آنتي بيوتيك ش رو دادم و بردمش خوونه مامان جون،  ولي به محض اينكه توي رختخوابش خوابيد شروع كرد به گريه كردن و دست منو محكم گرفته بود، ميگفت نرو مامان نرو، اصلا" بريم خونمون، ميخوام بگل *سما بخوابم. (شما)

* منگولكم دوتاكلمه رو اصلا بلدنيست حتي معني اش رو هم نميدونه (1-تو 2-آره)

خلاصه هرچي باهاش حرف ميزدم فقط گريه ميكرد . راستش خودم هم حسابي گريه ام گرفته بود (چقدرلوس) آخه گريه نميكرد كه هق هق ميكرد. منهم ديدم ديگه طافت ندارم و هرچي بيشتر بمونم تحملم كمتر ميشه و دست آخر هم بايد ميگفتم ... باباي آقاي اخلاقيان و... خانه ماندن همانا حكم اخراج همان ، و چون اگر اخراج ميشدم بايد به عنوان يك راننده تاكسي سرويس (اخيرا" خيلي از آژانسهاي بالاي شهر راننده خانم استخدام ميكنن) در اختيار دوستان عزيز مي بودم ، سريع گوشهام رو گرفتم و از خوونه فرار كردم و تا محل كارم گازيدم و گازيدم.

به پيشنهاد دوست عزيزم (س) نوشتم ديگه نمي دونم چي بنويسم تا تخليه بشم، واقعا" فكرم كارنمي كنه، از صبح تا الان كه ساعت حدود 10 چهاربار تلفن كردم ديگه مامان جون عصباني شده كه بذار بخوابيم بچه هم خوابيده. ولي چكاركنم نگرانم. اصلا" نمي تونم كاركنم. از صبح تا به حال فقط يكي از كارهام رو انجام دادم (زحمت كشيديد- خسته نباشيد خانم) دورازچشم آقای اخلاقيان چكاركنم منگولك تمام زندگي و دارائي منه، حتي تحمل ديدن يك قطره اشكش رو هم ندارم. ولي شمارو به خدا سرزنشم نكنيد خودم مي دونم كه يه سرماخوردگي ساده است ، چيزمهمي نيست بله ميدونم منگلولك من خيلي بدتر از اينها مريض شده خيلي ، ولي اونموقع من قوي تر بودم ، تحملم بيشتر بود تازگيها خيلي بي جنبه شدم  كم طاقت شدم، مگه مي شه كه بچه مريض نشه، مامان جون ديشب ميگفتن : توخودت تا كمي از آب و گل دربياي من و پدرت رو كشتي، انواع و اقسام بيماريها رو گرفتي تا حالا واسه خودت آدم شدي البته فكر ميكنم به قول دكتر منگولك كه معتقده : كسانيكه در دوران كودكي زياد مريض شدن  در بزرگسالي مقاوم تر هستن. راست ميگه من واسه خودم پوست كلفتي هستم. مريض نمي شم اگر هم بشم صدام درنمياد و با تمام بدحالي بازهم از عهدة تمام كارهام برميام و اصلا" استراحت و پرهيز نمي كنم. اما نه .. دلم نمي خواد منگولك الان مريض بشه تا توي بزرگسالي قوي باشه ميخوام هميشه قوي باشه هميشه.

ديگه خسته شدم مي دونم امروز هيچ خواننده اي نخواهم داشت هركسي قيافه اين متن رو ببينه هم وحشت ميكنه هم حتما" ميگه بروبابا كي حوصله داره اينهمه چرنديات رو بخونه.

راست ميگيد، حق باشماست اين چرنديات فقط حرفهاي تنهائي خودم بود و بس فقط خواستم به قول (س) كمي سبك بشم هرچند كه هنوز هم قلبم تيرمي كشه. آخه منگولك دوست داره مامانش پيشش باشه.

ولي با همه اينها شايد بازهم بنويسم بازهم بازهم .

خدايا آهاي آقاي خدااااا مريضي و تب منگولك رو قلمبه بده به مامانش ، با جون و دل مي پذيرم

درد  ٭ ديوونگي

ديشب من و منگولك قرار بود با هم بريم ميهماني، بعداز اينكه رسيديم خوونه، دوشي گرفتيم و آماده شديم و ساعت 7:30 عصر (اوج ترافيك) از خوونه زديم بيرون.

بعداز طي كردن مسيرهاي وحشتناك و خسته كنندة اتوبان نيايش، ميرداماد، شريعتي ودرنهايت ظفر... خلاصه ساعت 8:10  به منزل دوست عزيزم شيده جون رسيديم. البته منگولكم  اينقدر خسته شده بود كه تمام مسير و چرت زد. بعداز حدود دو يا سه ساعت گپ و خوش و بش هاي خانمانه!!! و تجديد خاطرات نوجواني و جواني، آقا منگولك ساز رفتن آغاز كرد. منهم كه از ديدن شيدة عزيزم سير نمي شم مخصوصا" كه جمعة همين هفته براي زندگي داره ميره استراليا، به هرحال بعداز كلي ماچ وموچ و .... ، خداحافظي كرديم و آقامنگولك كه حسابي شيرو كيك خورده بود و خوابش رو هم كرده بود و سروحال شده بودند و خوشبختانه مسيرهم اتوباني بود و از ترافيك هم خبري نبود ووو ........... اين قسمت رو يواشكي بخونيد(دلم گرفته بود، از خيلي چيزا، يكي ش رفتن دوست عزيزم كه حدود 22 سال باهم بوديم...  ، "بقيه بماند" راه اتوباني باز، نسيم خنك شبانگاهي و موزيك ملايم گوگوش و سرعت ...........

يكهو به خودم آمدم ديدم منگولك فرورفته توي صندلي و صداش هم در نمي ياد، فكر كردم بچه م ترسيده ، ولي وقتيكه توي صورتش نگاه كردم لبخندي از روي رضايت تحويلم داد و دستهاي گرم و تب دارش رو روي دستم كه روي دنده گذاشته بودم گذاشت واااااي ، كه بيشتر مامان خل و چلش رو تحريك كرد، البته بعدش كه به خودم آمدم راستش خيلي ترسيدم مخصوصا" از حماقتي كه كرده بودم ، آخه اصلا يادم رفته بود كه منگولكم كنارمه فورا" سرعتم رو كم كردم،  به هرحال سالم رسيديم خوونه ، ولي بازهم ديرخوابيدم و امروز صبح خسته و خواب آلود و ...

٭ قابل توجه يكنفر كه هميشه به من ميگه ديوونه

ديروز منگولكم مريض بود. وقتيكه رسيدم خوونه ديدم بقدري مظلوم شده كه من از غصه ميخواستم بميرم. آخه عادت به ساكتي و مظلوميتش ندارم. خلاصه حدود نيم ساعتي بدون حركت توي بغلم نشسته بود و سرش و روي سينه ام گذاشته بود.

ساعت 7 مامان جون وقت دكترگرفته بود و بردمش دكتر، كه خداروشكر چون روز اول بيماريش بود دكترش گفت كه گوش و گلوش مشكلي نداره و فعلا" نيازي به آنتي بيوتيك نيست. فقط كمي دارو براي سرماخوردگي داد.  موقع برگشتن براش بيسكويت خريده بودم و داشت ميخورد ، طبق معمول مهرش به مامانش قلمبه شد و گفت كه : مامان بهانه ميخوام بوست كنم. گفتم نه پسرم من دارم رانندگي ميكنم نمي شه خطرناكه. گفت پس بيا ازاينا بخور. منهم براي اينكه ناراحت نشه گرفتم و خوردم ولي چشمتون روز بد نبينه. دندان نازنينم چنان تير كشيد كه يك لحظه از دردش مغزم سوت كشيد و ناخودآگاه از شدت درد چشمهامو بستم كه يكهو صداي چندين ترمز جانانه رو پشت سرم شنيدم. وقتي به خودم اومدم ديدم كاملا" ترمز كردم و ..................

نه نگران نشيد تصادف نشد به خيرگذشت.

نه اينكه فكركنيد كه نازك نارنجي هستم و تحمل درد رو ندارم نه به خدا، پوست كلفت تر از اين حرفهام ، فقط بايدبگم در  تمام عمر 34 ساله ام يكي از افتخاراتم اين بود كه تا به حال دندان درد نداشتم و اصلا" دندان خراب ندارم. نمي دونم اين يكي از كجا يكهو پيداش شد و امانم را بريد. خلاصه تا نيمه هاي شب از شدت درد نمي تونستم بخوابم. منگولكم هم كه حالش خوب نبود و دائم سرفه ميكرد و آخرش هم ببخشيد ببخشيد با عرض معذرت هرچي از صبح توي معدة نانازش بود و تحويل مامانش داد....

خلاصه فكر كنيد درد طاقت فرساي دندان – سردرد شديد  - نگراني از بابت منگولكم و بيخوابي از يكطرف ، تميزكردن سروصورت و رختخواب هم از طرف ديگه .... (همون جريان گل بود و به سبزه .....) خوب بگذريم خودتون ديگه تا آخر داستان رو تصور كنيد. منكه ديگه خسته شدم.

خداااااااااااااااااااااااااااااااا منهم هستم ها توهم خوابت برده؟؟؟؟؟؟؟