ديروز كه بالاخره با يكي حرف زدم كلي سبك شدم.مدتها بود كه كسي رو نداشتم براش درددل كنم به خاطر همين الان خيلي احساس خوبي دارم...

مخصوصا" كه قبلش فكر ميكردم كه اگر باهاش حرف بزنم عكس العمل نشون بده يعني ... ولي برخلاف تصور من خيلي آروم به حرفهام گوش كرد و آرامش خودش رو به منهم منتقل كرد.

((ازت متشكرم كه به حرفهام گوش كردي و انتقادي كه من انتظارش رو داشتم ازم نكردي.))

واقعا" ازت متشكرم متشكرم هوارتا............................. اينهم هديه به تو

ديروز صبح كه منگولك از خواب بيدارشد طبق معمول بايد براي بردن اون به دستشوئي و مسواك زدن كلي فيلم بازي ميكردم ، آخه اخلاقش اين مدليه كه اگر روي چيزي زيادي حساسيت به خرج بدم بدتر لج ميكنه ، مخصوصا" كه نمي دونم چرا با وجود اينكه عاشق آب بازيه ولي از مسواك زدن و دست و رو شستن صبح خوشش نمي ياد!!! خلاصه بعداز بيدارشدنش يك راست رفت توي اتاقش و نشست پشت صندلي كامپيوترش. همينطور كه مشغول بازي بود منهم از فرصت استفاده كردم و رفتم روي مسواكش خميردندوون ماليدم و آوردم دادم دستش ، اونهم چون كاملا" حواسش به كامپيوترش بود مسواك و ازمن گرفت و شروع كرد به مسواك زدن. بعداز چند دقيقه كه كف خميردندوون و آب دهنش كه با هم قاطي شده بودن كم كم بيرون ريخت گفت : ((بريم دششوئي دهنمو بشوييم)) جلوي دستشوئي كه رسيديم طبق عادت صندلي خودشو زير پاهاش گذاشت و روي اون رفت ، شيرآب و بازكرد و اول دستهاشو شست بعدش هم به قول خودش مسكافش و از من گرفت و شست بعد به تقليد از من سعي كرد كه دهنش و زير شيرآب بگيره و بشوره ولي هركاري كرد دهنش به شيرآب نرسيد. بالاخره سعي كردم كه يه طوري كمكش كنم. بهش گفتم صبركن چون شما هنوز ني ني هستي قدت نمي رسه من برات ليوان ميآرم شما دهنت و بشور. ليوان و پرآب كردم و دستش دادم اونهم بدون اينكه دهنش و بشوره شروع كرد قلپ قلپ آب ليوان و خوردن. منكه تازه متوجه اينكارش شدم يكهو با صداي بلند گفتم : نه پسرم آب و قورت نده . همين موقع منگولك آخرين جرعة ليوان و خورد و براي اينكه به من بفهمونه كه خودم ميدونم كه چكاربايد بكنم. فورا" گفت : نه مامان قورت ندادم كه تف دادم !!!!!!!!!!!!

خيلي سخته كه هميشه فكركني كه خيلي تنهايي و اگر برات مشكلي پيش بياد بايد خودت به تنهائي اونو حل كني و كسي نيست كه حتي براش حرف بزني!

خيلي سخته كه تمام وقت و انرژي تو بكاربگيري و از همه چيزت مايه بگذاري ولي اون اصلا" متوجه اين قضيه نشه!

خيلي سخته كه خودت فكر كني زنده اي ، حضور داري ولي اون تورو نبينه!

خيلي سخته كه ببيني حرف همه كس خونده ميشه مخصوصا" ... الا حرف تو كه ... !

خيلي سخته كه به تو به چشم تابلوئي كه روي فرعي ترين و باريكترين ديوار يه خونه نصب شده گاهي نگاهي كنه اونهم بطور اتفاقي!!!

خيلي سخته كه حضورت فقط يه عادت بشه و بس!

خيلي سخته خيلي غم انگيزه خيلي دردناكه خيلي خيلي خيلي .....

((چي فكرميكردم و چي شد)) اميدوارم له بشي

راستش امروز خيلی برای نوشی نگرانم فقط براش دعا كردم

برداشت از وب لاگ ((دنياي من))

آخه منهم بدون او زنده نخواهم بود اگرنه ...

((خواهش ميكنم كسانيكه حوصلة عشق و عاشقي و دوستي و يكرنگي و خلاصه هزارتا چيزهاي قشنگي كه هنوز هم توي اين دنيا وجود داره رو ندارند دور اين وب لاگ و خط بكشند ، اصلا" فراموشش كنند. چون دلم نمي خواد حرفهايي كه از اعماق وجودم اينجا مي نويسم مضحكه بشه... بهش بخندند و بگن برو بابا حال نداري. عشق و عاشقي كدومه، دوستي و يكرنگي كيلوئي چنده و هزارتا حرف ديگه . اما من ميگم نه !! هنوزهم توي كوچه پس كوچه هاي اين شهر بزرگ مي شه تمام اونهارو پيدا كرد. ميشه آره ميشه به خدا ميشه ))

حالا سلام، سلام به تمام آدمهاي مهربون ، عاشق. يكرنگ و صادق، آدمهايي كه وقتي صبح از خواب بيدار ميشن لبخند روي لبهاشون دارند و خوشحالن از اينكه يك روزه ديگه شروع شده و اونها هستن ، نفس مي كشن، عاشقن و ...... آدمهايي كه وقتي صبح از خواب بيدار ميشن خوشحال هستن از اينكه يك روزه ديگه مي تونن كسانيكه رو كه دوستشون دارند و دوباره ببينند باهاشون حرف بزنند. گردش و تفريح كنند ، بخندند و ........... خلاصه چون خودم با تمام مشكلاتي كه دارم ، نااميديهايي كه تمام وجودم رو گرفته و گاهي احساس ميكنم دارم خفه مي شم ، ولي عاشق زندگي هستم ، طرف صحبتم هم با كسانيكه كه عاشق زندگي هستن. ميخوام بنويسم تا اگر كسي نوشته هام و خواند بتونه بهم دلگرمي بده، اميد بده، برام از قشنگي هاي دنيا بگه و بتونه نعمتهايي كه خداوند بهم داده و من به خاطر مشكلاتي كه سراسر وجودم رو گرفته نمي بينم و بهم يادآوري كنه و دوباره بهم نشون بده كه تصورم درسته هنوز هم آدمهايي هستند كه عاشقند و زندگي رو دوست دارند.